Filmrecensie: Wei ★★★★☆

Filmrecensie: Wei ★★★★☆

FORUM – In ‘Wei – Zorgen voor pap’ treffen we een pony met liefdesverdriet. En het is niet de enige vorm van liefde die deze film rijk is. Wie goed kijkt ziet dat de gehele documentaire over de liefde gaat. Dementie is daarvan eerder het decor dan het thema.

Een lieflijke wei, een paar pony’s, kippen en een moestuin vormen de achtergrond van een schrijnend verhaal over de dementerende vader van filmmaker Ruud Lenssen. Het verval is ontegenzeglijk pijnlijk en naar, maar Ruud laat ook een andere kant zien, die van volhouden uit liefde.

Liefde kent vele vormen. Acceptatie bijvoorbeeld. Maar liefde is ook hard werken en frustratie verstouwen, of niet, een leven met iemand die dementeert gaat nu eenmaal niet meer over rozen. Echtgenoot Ria doorvoelt dat als mantelzorger in elke vezel.

Ruud brengt het proces van de levensverandering van zijn vader en moeder in beeld. Dapper, integer en naakt. Vader Jac lijdt aan vasculaire dementie, hij wordt daarvan niet alleen vergeetachtig, maar verandert ook van karakter. Moeder Ria is de mantelzorger die met aandacht de zorg voor haar man op zich neemt. De onmacht van de dementerende strijden met de machteloosheid van de mantelzorger en tussen al het hopeloze eraan meandert ‘hun leven zoals het was’ als een krachtige stroom.

Verder moet je over deze film niet te veel zeggen, je moet hem gewoon gaan zien.

Misschien dan dit nog: als de moestuin nog maar een paar tomaten kent, de pony’s weg zijn en het gras er hoog en verdord bij staat, is het de droge grashalm waaraan vader zich nog vasthoudt. En dat kan ook niet anders, in deze wei ligt zijn ziel en zaligheid. Als je geheugen onder je wegglipt, is de ziel wat rest. Daarom begrijp je als kijker Jac maar al te goed. 

Dat het andersom niet anders kan dan dat er afscheid moet worden genomen van de wei en haar bewoners, is de pragmatische en verstandige kant van hetzelfde verhaal. Die van de mantelzorgers die capabel zijn te beslissen, hoe pijnlijk de beslissing ook is. Ook dat begrijp je als kijker.

Verzet is geen optie lijkt Ruud Lenssen met deze documentaire te zeggen. Dat Jacs pony en Jac zelf -als in een parallel verdriet- wel verzet laten zien is wat mij betreft de mooiste verpakking van zijn boodschap.

Tot slot een tip: sta niet op als je de eerste namen van de aftiteling ziet. Blijf, zolang als het kan, dat deed de familie Lenssen ook. Dat bleek de moeite en pijn waard. 

Wei draait in Forum op woensdag 22 en zondag 26 januari. Zie de Forumagenda voor de tijden.

Over de auteur

Deze recensie is geschreven door Nelleke de Jong. Nelleke is portretschrijver en specialist in content- en merkstrategie. Haar werk gaat over identiteit van mens en organisatie en is te lezen op LinkedIn.

Foto: Wei/Ruud Lenssen