Filmrecensie: Wild Rose ★★★★☆

Filmrecensie: Wild Rose ★★★★☆

FORUM IMAGES – De kaart waarop Nashville prijkt als centrum van het leven waar  country-zangeres Rose-Lynn van droomt, wordt zorgvuldig van de muur van haar cel gehaald. Nu ze vrij komt, komt Nashville weer in beeld.

Wild Rose begint meteen betekenisvol, op verse cowboylaarzen -kleur wit- verlaat country-zangeres Rose-Lynn de gevangenis. ‘Je wordt de nieuwe Dolly Parton’, geven haar medegevangenen haar mee op haar weg naar buiten. Het klinkt even verwachtingsvol als de kleur van haar laarzen.

Wat Rose-Lynn uitgevreten heeft? Het doet niet ter zake in deze film. De film gaat over hoop, dromen, tegenslagen, zelfhaat en zelfoverwinning. Het delict is slechts een vaag decor van een leven dat om compensatie vraagt. De compensatie duurt een heerlijke film lang.

Zingend door de brievenbus kondigt Rose-Lynn haar vrijheid aan. De countrytoon is daarmee gezet, deze vrouw gaat voor een zingend leven. Wordt ze door haar beste vriend euforisch in de armen genomen, thuis wacht haar een ander welkom. De argusogen van haar moeder (gespeeld door Julie Walters) spreken boekdelen: het is tijd om verantwoordelijkheid te nemen. Verantwoordelijkheid voor haar eigen leven én dat van haar kinderen voor wie haar moeder een gevangenisjaar lang zorgde.

Rose-Lynn voelt de oproep van haar moeder diep van binnen heus wel, maar toelaten wil ze die niet, daarvoor ligt de Nashville-droom te veel in de weg. Een baantje zoeken? Schoonmaken desnoods? Ja, dat moet, maar het is niet primair bedoeld om haar kinderen te onderhouden. Zo snel mogelijk naar Nashville om haar talent uit te pakken, dat is het doel.

Jessie Buckley vertolkt de rol van Rose-Lynn met een energie en kwaliteit die we kennen van onze eigen Wende Snijders (ze lijkt zelfs een beetje op Wende). Hoewel er meer te noemen is aan deze film dat goed in elkaar zit, drijft de film op het talent van Jessie. Frank en vrij zet zij Rose-Lynn neer. Gedrevenheid en passie voor countrymuziek is af te lezen aan elke uithaal, elk ingetogen lied, elke moeite om af te reizen naar Amerikaanse de stad van de countrymuziek. Haar bewegingen en zelfs haar kleren spreken de taal van haar droom.

Meesterlijk en duidend voor de hele film is de zin van haar kind als Rose-Lynn op het punt staat haar oude baantje als zangeres in een club terug te halen: ‘Waar denk jij in die kleren naartoe te gaan?’ Het vroegwijze kind dat in zijn moeder het nog op te voeden kind ziet.

‘Als je een stem hebt, moet je iets te zeggen hebben’ is de zin die Rose-Lynn zich mag aantrekken van een professional in de muziek. De boodschappen en leermomenten liggen in deze film voor het oprapen.

Julie Walters heeft als oma en moeder een rol in de achtergrond, maar wel een belangrijke. Verantwoordelijkheid gaat voor de droom, leert zij Rose-Lynn met elk woord en opgetrokken wenkbrauw. Laten vallen doet ze haar dochter niet.

De energie van Buckley is uiteindelijk wat de film draagt, de mini-gebeurtenissen worden met humor, oneliners en -vooruit- ook met clichés aan elkaar gesmeed. Heerlijk om naar te kijken, om te lachen en je traan bij weg te slikken als er op je emoties wordt ingespeeld. Want ja, ook effectbejag is deze film niet vreemd.

Of Rose-Lynn met haar openheid, zelfverzekerde brutaliteit en dijk van een stem Nashville haalt? Ga het zelf zien, je hebt gegarandeerd een leuke avond, ook als je niet van countrymuziek houdt. Neem er -net als ik- een cappuccino bij, dan zit je helemaal gebeiteld, Forum Images maakt de beste van Groningen.

Over de auteur

Deze recensie is geschreven door Nelleke de Jong. Nelleke is portretschrijver en specialist in content- en merkstrategie. Haar werk gaat over identiteit van mens en organisatie en is te lezen op LinkedIn.

Foto: Wild Rose