Column: Arbeid

Column: Arbeid

Als er over de term gastarbeider wordt gesproken, zegt men vrijwel altijd: ‘Och, dat is iets van vroeger. Dat hebben we nu niet meer!’

Ik dacht dat ook altijd. Ik wist wel dat er in bepaalde landen geen werk is en dat mensen daarom hier naartoe komen om te werken. Maar het beeld van de klassieke gastarbeider – mensen die hier naartoe worden gehaald om klusjes op te knappen die wij niet willen doen – kan ik niet rijmen met Nederland in deze tijd. Wij voelen ons tegenwoordig toch niet meer beter dan een ander?

Laatst las ik een artikel in de Volkskrant. Het ging over arbeidsmigranten uit Polen, die door een uitzendbureau aldaar naar Nederland worden gestuurd om te werken. Dat is een verschil met vroeger: toen wierf de Nederlandse overheid mensen uit Zuid-Europa en nog zuidelijkere landen, omdat wij er belang bij hadden. Verder zijn er weinig verschillen met nu.

Allereest is het werk dat ze doen op z’n minst vreemd. Ze liggen bijvoorbeeld hele dagen op hun buik op een landbouwmachine, men noemt het een vliegtuig, die wordt voortgetrokken door een tractor. Ze wieden op die manier onkruid. Bizar. Dat is werk waarvan ik verwachtte dat het allang geautomatiseerd was. Er zijn toch ook volautomatische stofzuigers? De plek waar ze hun vrije tijd moeten doorbrengen, is geregeld door het uitzendbureau waar ze onder valse voorwendselen (het is een super agency!) mee in zee zijn gegaan. Het is een ouwe studentenflat die al jaren op nominatie staat om gesloopt te worden. Het is er vies en smoezelig, maar de huisbaas (die zijn pand weer verhuurt aan de verschillende uitzendbureaus) vindt dat de migranten daar zelf verantwoordelijk voor zijn. Hij geeft ondertussen toe dat het inderdaad niet allemaal geweldig is, maar hij hoopt tegelijk ook dat de panden in 2023 niet afgekeurd worden, want ze hebben kosten van de renovatie gehad en ‘die moet je er wel uithalen’.

Daarnaast zijn er nog meer gewetenloze lui in het spel. De migranten worden regelmatig ontslagen. Hiervoor zijn uiteenlopende redenen, maar ze zijn allemaal enigszins duister. Iemand uit het complex kreeg bijvoorbeeld ontslag, omdat hij had gebraakt op het toilet. Hij was ziek, maar ging toch werken. Zoiets heet inzet, moet iemand daarvoor ontslagen worden? Maar hij moest opdonderen, zonder pardon. Meteen daarna werd hij door het Poolse uitzendbureau uit zijn kamer gezet, omdat dit dus allemaal met elkaar in verbinding staat.

In dit geval stak FNV Vakbond hier een stokje voor. Zij zijn eigenlijk de enige partij die iets kunnen doen. Dankzij de vakbond worden er nu ook verbeteringen getroffen in het wooncomplex. Dat dit niet eerder is gebeurd, wijt een baas van één van de uitzendbureaus aan het feit dat migranten niet weten waar ze moeten aankloppen. Juist. Hij doet dus alsof zijn neus bloedt.

Ik ben ervan onder de indruk. Niet in de laatste plaats omdat deze mensen geen gelukszoekers zijn. Ze zoeken werk en gaan met een uitzendbureau in zee dat ze naar Nederland stuurt, omdat daar toevallig werk is waarvoor de beroepsbevolking aldaar zijn of haar neus ophaalt. Ze pikken dus geen werk in van de Nederlanders. De migranten, die hier niet voor hun lol zijn, worden ook nog eens met de nek aangekeken door de mensen waar ze afhankelijk van zijn. Laten wij dat in ieder geval niet doen. Dan hebben ze in ieder geval nog een beetje het gevoel dat ze gewaardeerd worden.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Zijn columns verschijnen ook op anti-influencer.net.

Foto: Bas van der Heide