Column: Illusies

Column: Illusies

COLUMN – Met de komst van het nieuwe jaar én het vaccin is het startsein voor het nationale verheugen gegeven. Als we onze vrijheid hebben heroverd, ga ik… De Volkskrant wijdde er een heel essay aan: ‘Verheug je en je zult gelukkig zijn’. Maar is verheugen echt de sleutel tot geluk?

Disclaimer: ik verheug mij bijna nooit ergens op. Het draait niet zelden uit op een teleurstelling. Laatst nog, op Oudejaarsavond. Ik kon me niet beheersen en ging me tijdens de Oudejaarsconference van Youp van ’t Hek toch verheugen op het einde: na iedere voorstelling zingt hij traditiegetrouw zijn lied Niemand weet hoe laat het is. Hij wil ermee zeggen dat het leven ieder moment afgelopen kan zijn. Klinkt niet echt opbeurend, maar is het wel. Wat gebeurde er? Hij zong het niet. Na het rood-witte handdoekje en het huppeltje schakelde men abrupt over naar het sukkelende aftelmoment met dito Herman van der Zandt. Waarschijnlijk heeft Youp het live wel gezongen – “Ik verlaat nooit meer een theater zonder dat lied te zingen!” – maar is het door tijdgebrek weggeknipt.

Waarmee kan het verheuggevoel vergeleken worden? In het essay wordt er een gooi naar gedaan: met verliefdheid. Je bekijkt de toekomstige situatie dan ook door een roze bril. Omdat je de nieuwbakken liefde nog niet goed kent, is potentieel alles fantastisch aan hem of haar. Maar nadat de eerste verliefdheid voorbij is, beginnen de nare trekjes op te vallen en in sommige situaties weegt dat niet meer op tegen de positieve eigenschappen, met een scheiding tot gevolg.

Maar als u zich toch wilt verheugen, doe het dan in ieder geval niet op zaken die genoemd worden aan het einde van het essay. Veel is al binnen korte tijd na publicatie (op 1 januari) onrealistisch geworden. Bijvoorbeeld: er staat dat het vanaf 10 januari gaat vriezen en dat we binnen afzienbare tijd weer op de schaats staan. Ja, óp 10 januari heeft het een beetje gevroren en het vriest nu ook, maar volgende week wordt het alweer warmer. Ook staat er dat de lockdown op 19 januari eindigt. Laat ik daar verder geen woorden aan vuil maken. De arme schrijfster heeft in 2021 al een boel teleurstellingen moeten verwerken.

Ik moet bekennen dat ik het verheugen vaak inruil voor negatief denken. Het wordt toch niks, denk ik dan. Eigenlijk is dat ook fout. Onbevangenheid is volgens mij de enige remedie. Op onverwachte positieve verrassingen kan ik meestentijds heel lang teren. Maar ergens blanco instappen, hoe moeilijk is dat? Ik wens u er succes mee, en mezelf ook.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Daar verschijnen ook meer columns van zijn hand.

Foto: Bas van der Heide