Column: Mensjes

Column: Mensjes

COLUMN – Maar liefst 300.000 kinderen wereldwijd krijgen jaarlijks kanker. In Nederland zijn dat er 600 per jaar.

Wij beschikten vroeger thuis niet over een badkamer. Mijn vader zette een teil op de houten keukenvloer en gooide die vol met ketels warm en koud water. M’n moeder rolde een mouw op en voelde met haar elleboog de temperatuur. Dan stak ze haar hand in een washandje en wreef over mijn rug. De strijd van schoon worden was begonnen.

In het vorig jaar geopend Prinses Máxima Centrum vechten kinderen iedere dag om schoon te worden. Zonder teil of moederhand in een washandje. Ze vechten tegen een onzichtbare vijand. Ze willen schoon zijn van kanker. Het PMC is het grootste kinderkankercentrum van Europa en telt 87 kamers voor de patiëntjes en hun ouders. Er kunnen ongeveer 900 kinderen in behandeling zijn.

Kanker is na ongelukken nog steeds de meest voorkomende doodsoorzaak onder kinderen. Maar liefst 300.000 kinderen wereldwijd krijgen jaarlijks kanker. In Nederland zijn dat er 600 per jaar. Iedere week overlijden er zeker 4 kinderen aan deze ziekte. Timo is een peuter met kanker. Ook de ouders van Timo leven met zijn kanker. Hoe groot is hun onmacht als het chemogif alles verwoest in dat kleine lichaampje. Hoe onrechtvaardig is de kanker bij een mannetje van drie.

De jonge oude mensjes van het PMC. Het leven betekent hier overleven. Iedere dag opnieuw. Met prikken, scans, operaties en uitvallende haren. Hoeveel kunnen deze lichaampjes nog hebben.

Om de kinderen een lichtpuntje te geven tijdens de zware onderzoeken en behandelingen is er de kanjerketting. Bij de eerste diagnose krijgt het kind een koordje met een anker (teken van hoop) en letterkralen met zijn of haar naam. Daarna bij iedere behandeling een nieuwe kraal. Iedere kraal heeft z’n eigen betekenis. Aan het einde is de kanjerketting een tastbare herinnering aan een ingrijpende periode.

Volgens KiKa is leukemie de meest voorkomende vorm van kinderkanker in Nederland. Ook niertumor, neuroblastoom en hersentumor komen veel voor. De behandelingen duren soms jaren waardoor het leven van de kinderen, het gezin, maar ook van familie en vrienden de hele tijd op z’n kop staat. Het blijft een beangstigende periode die veel impact heeft op alle betrokkenen.

Jessica Whelan had neuroblastoom. Haar vader Andy, amateurfotograaf, maakte een foto van zijn lijdende dochter. Het staat symbool voor een gruwelijke ziekte. De avond voor haar overlijden heeft Andy haar lang geknuffeld en gekust en haar verteld dat zij haar ogen mocht sluiten. Jessica is op een vroege zondagmorgen langzaam ingeslapen.

Jessica en al deze mensjes leren ons dat het leven niet vanzelfsprekend is. Dat we de mooie momenten moeten koesteren. En dat geluk soms heel eenvoudig zit in een teil en een washandje.

Ronny Lammers

Foto: Andy Whelan/Facebook