Column: Teek

Column: Teek

COLUMN – Vanwege de uitermate zachte temperatuur is de teek extra vroeg dit jaar. Ach in Nederland zijn alle parasieten welkom.

Sinds vorig jaar is er een teek die lijdt aan grootheidswaanzin. De hyalommateek heeft een makkie aan de Duitse winter. Duitse winters zijn milder geworden. Net als de Duitsers zelf. Met hun opgezogen Duitse bloed vallen deze teken in Nedersaksen ons land binnen. Ach we zijn het gewend zullen we maar zeggen.

De teek is waarschijnlijk meegelift op een trekvogel zoals de tapuit, grasmus, rietzanger en gekraagde roodstaart. Logisch natuurlijk. Als zo’n vogel onderweg honger krijgt gaat ie langs de teek-away.

Man man man we worden tegenwoordig van alle kanten aangevallen. We duiken de schuilkelders in voor de tijgermug en de processierups, zomers zitten we in de koelkast tegen een hittegolf en er waren zowaar hooikoortspatiënten met de kerstdagen. De schuld ligt bij de klimaatverandering.

Teken houden net als mensen van warmte. Jazeker, teken zijn kieskeurig. Ze zitten lekker in het zonnetje en chillen op een groen eikenblad. Dan kriebelen ze via uw openstaande blouse naar binnen. Of kruipen onder uw broekspijpen naar boven. Stiekem op weg naar hun bloedmaaltijd. En u op weg naar de ziekte van Lyme. Niet te verwarren met de ziekte van Lijm die u vaak oploopt als u te lang in de kroeg blijft plakken.

Sinds enige tijd ben ik aangesloten bij een wandelclub en daar hebben we al enige maatregelen getroffen tegen de teek. Bij hoge planten laten we ons vallen en trekken een bivakmuts over ons hoofd. Onherkenbaar voor de teek en bewapend met een tekentang tijgeren we achter elkaar door de struiken. Om de zoveel kilometer kloppen we de teken van elkaars kleding. Het is dé kans om een manke wandelvriend die de boel ophoudt vanwege het hebben van maar één been een paar flinke tikken te geven onder het mom van; ‘teek it or leave it’. Je mag toch van een wandelaar verwachten dat ie z’n beste beentje voorzet.

Aan het einde van de wandeltocht is het tijd voor de grote tekencontrole. Iedereen kleedt zich uit en controleert elkaar op de bekende plekjes. We nemen hierbij onze taak uitermate serieus. De laatste keer heb ik uren gezocht tussen de borsten van ons 28 jarige jongste lid. Ik vond geen teek. Ze omhelsde me lang en dankbaar. Opgewonden fietste ik naar huis. Ik had zojuist een leven gered. En dankzij de wandelsport zag je de prachtige natuur wel van heel erg dichtbij.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers