Column: Uilenbal

Column: Uilenbal

COLUMN – Als er in toekomstige geschiedenisboekjes over deze tijd gesproken zal worden, wordt het onderwerp individualisme vast niet overgeslagen.

Afgelopen tijd werd weer bewezen dat één enkel individu tegenwoordig constant de aandacht op zich gericht kan houden door simpelweg het hardst te schreeuwen van allemaal. En het was niet zomaar iemand. Het was onze ‘Uilenbal van Minerva’ himself! Een uil is heel bewegelijk – voornamelijk in z’n nek – en onze uil deed zijn naam eer aan. “Ik ga weg bij ‘t Forum. Oh nee, ik blijf! Maar dan wil ik de partij wel voor me alleen! Ksst! Weg!” We konden alle veranderingen tot in detail volgen, want er werd uitgebreid verslag van gedaan. Op een gegeven moment werd er zelfs een extra NOS Journaal aan gewijd. De uil werd door de media ongelofelijk belangrijk gemaakt, en dat terwijl hij de media altijd totaal affikt. De hele situatie is immers de schuld van de media, volgens hem. Zij zorgen ervoor dat het lijkt alsof de hele jongerenafdeling van de partij antisemiet en neonazi is. Tuurlijk, dat is ook belachelijk. Die aantijgingen komen volledig uit de lucht vallen. Die appjes zijn verzonnen…

Ik studeer journalistiek. Daarvoor lees ik heel veel boeken, en in één van de boeken staat uitgelegd hoe je als journalist met extremistische politieke partijen om moet gaan. Er worden drie opties gegeven: compleet negeren, erover berichten zoals je dat zou doen bij iedere andere politieke partij of kritisch benaderen en bevragen over hun standpunten. Het laatste is het meest gebruikelijk, maar ook de andere opties worden weleens gehanteerd. Laat ik duidelijk zijn: ik ben niet voor negeren. Je houdt dan feitelijke informatie achter en dat kun je niet maken richting de maatschappij. Als ergens bewijs voor is en het van belang is, moet het vermeld worden, zoals ook met die appjes. Maar moeten media zich laten meevoeren in de individuele-uil-ellende dat hieruit voortvloeide?

Het uiltje verdient zo langzamerhand om genegeerd te worden. Hij maakt namelijk gebruik van de media wanneer het hem uitkomt. Als er pijnlijke zaken aan het licht komen zijn het kwaaie pieren, maar als zijn sleutels ineens niet meer op het slot van het partijkantoor passen, doet hij daarover wel huilend zijn beklag bij diezelfde media. Zij scoren er op hun beurt dan weer goede kijk- en oplagecijfers mee, maar gaat commercie in dit geval voor?

Je zou denken dat hij blij wordt als de media hem negeert omdat hij ze nep vindt, maar niets is minder waar, vermoed ik. Hij leeft van de media, kan er zijn ei kwijt en kan ze, als het hem uitkomt, beschuldigen van nepnieuws en opruiing. Toch wel knap als iemand een situatie zo naar zijn hand kan zetten. Maar ook doodeng. Negeren van deze figuren is, hoe slecht dat ook voelt, soms toch even beter. Hij moet eens zonder pers een uil naar Athene kunnen dragen.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Daar verschijnen ook meer columns van zijn hand.

Foto: Bas van der Heide