Column: Vaders die hun dochters missen

Column: Vaders die hun dochters missen

COLUMN – En weer zat er een vader bij Pauw. Na Wim Faber was het nu René Verschuur. De vader van de 19-jarige Roos die werd doodgeschoten bij een aanslag in een tram op het 24 Oktoberplein in Utrecht.

René vertelde over de eerste zittingsdag. Dat de dader Gökmen Tanis minzaam lachte en een respectloze houding aannam. Voor dit soort heeft Pim Fortuyn ons gewaarschuwd. De woestijnratten die vrouwen stenigen, homo’s van gebouwen gooien en hoofden afhakken. Welkom in het Nederlandse. Het land van moslimknuffellaars en onbegeleide tbs-ers. Waar je alle vrijheid krijgt van justitie om te moorden. Zonder dat ze jouw dossier inzien. Want als goed psychopaat behoud je natuurlijk je rechten op privacy. En de vaders maar denken dat hun dochter veilig in een Utrechtse tram zit of op de fiets door het Den Dolderse bos rijdt.

Minister Grapperhaus ontbrak op de zitting in het beklaagdenbankje. Dat is vreemd. Hij heeft toegegeven dat Tanis op 25 februari een bewaker heeft mishandeld en op 1 maart is vrijgelaten uit de gevangenis waar hij geradicaliseerd zou zijn. Is er bij Grapperhaus nog sprake van plaatsmakende schaamte of heeft het lachgas zijn hersens aangetast. En dan is er nog de rechter die de gevangenispoort openzette omdat hij geloofde dat Tanis mee zou werken aan een persoonlijkheidsonderzoek. En dat als verdachte van een verkrachting. Hoe naïef kun je zijn.

Deze blunders betekenden voor vier onschuldige mensen in deze tramtragedie hun laatste halte. Het namens de regering neergelegde bosje bloemen op de onheilsplek is inmiddels allang verwelkt. Het wachten is alleen op de volgende boeketten en de zoveelste stille tocht. Bij Pauw vertelde René met een gebroken stem: “Ik doe de huisdeur open en daar staat ze. Mijn Roos. Ze loopt door de kamers en zit op de bank. Overal is ze. Iedere minuut. Ik wil weten hoe haar laatste seconden waren. Wat ze nog heeft gezegd. Of ze angst heeft gehad. Had ze haar oortjes in en naar wat voor muziek luisterde ze.”

Als Tanis onder politiebegeleiding de rechtszaal verlaat roept René naar hem: “Lafaard, je bent een varken…” De onbegrensde machteloosheid van vaders die hun dochters missen. Het wordt tijd voor een deal met God. Monsters ruilen voor meisjes. Dat moet hierboven toch te regelen zijn. Terugkeren naar de hemel op aarde. Als Roos morgen op het 24 Oktoberplein uit de tram stapt, neuriënd met haar oortjes in, dan is de zomer pas echt begonnen.

Ronny Lammers

Foto: Ronny Lammers