Column: Vol goede moed

Column: Vol goede moed

COLUMN – En om twaalf uur… Veranderde er helemaal niets. Gelukkig maar. Voor verandering is er in het nieuwe, verse jaar nog voldoende tijd.

Toen dat rare oude jaar in het nog onbekende nieuwe overging en ik eens ging denken wat er in die eerste maanden staat te gebeuren, moest ik angstvallig lang nadenken. Eigenlijk is de agenda leeg, er is maar weinig te doen. Ja, de studie gaat gewoon door en er zijn plannen genoeg, maar van echt iets concreets is nog geen sprake. Is dat erg? Welnee, maar een beetje eng is het wel. Daar kom ik zonder gêne voor uit.

Vanaf mijn zestiende hupste ik van theaterproject naar theaterproject en daar was ik hartstikke tevreden mee. Ondertussen had ik dan tijd om met wat andere dingen te experimenteren en om met school bezig te zijn. Die theaterzaken waren er met name voor de ontspanning en als het zou moeten, zou ik dat mijn hele leven kunnen volhouden. Zonder enige moeite zelfs. De mensen die mij goed kennen zullen het misschien niet achter mij zoeken, maar van het kleffe gedoe dat in een theaterclubje onvermijdelijk ontstaat, geniet ik ook best wel. Alles eraan is leuk. Toch zit dit er op die oude manier ook dit jaar nog niet in, daar ben ik van overtuigd. Hoe ga ik dat oplossen? Door de grootste les van 2020 in de praktijk te brengen.

Dat is namelijk dat je niet afhankelijk moet zijn van anderen. In ieder geval niet alleen maar. Daarom ga ik nog meer zelf schrijven, spelen, zingen, onderzoeken, studeren en initiëren. Het gaat waarschijnlijk een tijd duren voordat het gezien gaat worden en eerlijk gezegd demotiveert me dat weleens. Het werk wordt door een selecte – maar zeer trouwe – groep opgemerkt en dat is soms best jammer. Aan de andere kant blijft er op die manier ontzettend veel ruimte over om te experimenteren, op m’n bek te gaan en om eindeloos te schaven. Ik ben kritisch, dus zonder dat laatste kan ik sowieso niet.

Of ik alle ruimte voor het uitbouwen van mijn ideeën krijg, is afwachten. Maar na een jaar gedwongen pauze sta ik te trappelen om in godsnaam weer normaal te kunnen doen. Ik ben van plan om van dit jaar iets moois te maken en ik hoop dat u dat ook gaat doen. Laat u niet piepelen en ga te allen tijde door, hoe moeilijk dat ook is. Met opgeheven hoofd voorwaarts!

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Daar verschijnen ook meer columns van zijn hand.

Foto: Bas van der Heide