Column: Vraag negen

Column: Vraag negen

COLUMN – Een gebeurtenis die me waarschijnlijk mijn hele leven zal bijblijven, was het lopen van een fakkeltocht tegen de gaswinning.

Het was een indrukwekkend geheel: meer dan vijfduizend mensen liepen met ieder een fakkel door de binnenstad van Groningen. Een protest tegen het wanbeleid dat de regering voert inzake het herstel van door aardbevingen getroffen huizen. Maar wat heeft die fakkeltocht eigenlijk opgeleverd?

Geen bal, is drie jaar later de jammerlijke conclusie. Onlangs heeft de Groninger Bodem Beweging – zij komen op voor de belangen van mensen die de dupe zijn geworden van de aardbevingen ten gevolge van de gaswinning – aan haar leden gevraagd wat zij vinden van het verloop van het versterkingsproces. Dat hebben ze geweten! Met name de open vraag nummer negen, Hoe kijkt u aan tegen het beleid van het rijk wat betreft de versterkingsopgave?,werd vernietigend ingevuld. Normaal gesproken worden open vragen niet zo massaal beantwoord, maar in dit geval wel. Vrijwel iedere gedupeerde wilde hier zijn zegje doen. De Groninger Bodem Beweging is zich hier een hoedje van geschrokken. Er kunnen honderd pagina’s gevuld worden met alleen maar klachten als antwoord op vraag negen.

Het is gekmakend. En er wordt te bureaucratisch gehandeld. En er wordt te weinig rekening gehouden met de gevoelens van mensen. En het is een schande. En… ik kan nog wel een tijdje zo doorgaan. Bovenstaande is een greep uit de klachten. Dat het een schandelijke vertoning is, wisten we al. Groningen is in de steek gelaten en het vertrouwen in het kabinet is opgezegd. Eigenlijk allemaal oud nieuws. Wat mij verbaast, is dat een organisatie als de Groninger Bodem Beweging zo schrikt van deze uitslag. Het is inmiddels toch algemeen bekend dat de Groningers aan hun lot worden overgelaten? De provincie is volgens de regering toch ‘heel ver weg’. Deze schrikreactie is, hoe goed de belangenorganisatie het ook met de Groningers voor heeft, erg naïef.

Wat moeten de gedupeerden nu? Weer zelf gaan demonstreren, maar dan in Den Haag? Dat is een optie, maar dan moeten ze het wel anders doen dan anderen, dus geen geweld. Vooral geen geweld gebruiken. Dat gebeurt al zoveel, daar zijn de politici allang niet meer van onder de indruk. Ze moeten dat heel anders aanpakken. Eigenlijk ze zouden iedere dag op dat Malieveld moeten staan, een paar uur lang. Structureel elke dag een flinke groep, ook in het weekend. En dan moet die groep enkel zwijgen. Gewoon staan en niks zeggen. Dat maakt indruk, zo’n doodse, oorverdovende stilte. Hoe lang zou het dan duren voordat er iets gedaan wordt?

Maar ja, dat zit er natuurlijk niet in. Groningers moeten thuisblijven. Niet omdat het coronavirus nogal heerst, maar omdat ze in de gaten moeten houden of hun zeer instabiele huis wel overeind blijft staan. Je kunt immers nooit weten.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Zijn columns verschijnen ook op anti-influencer.net.

Foto: Bas van der Heide