Column: Yvon

Column: Yvon

COLUMN – Ik heb echt mijn best gedaan maar ik krijg het niet warm van Yvon Jaspers.

Ze heeft iets kouds. Verkiest appelgebak boven seks. Maar ze ziet er niet verkeerd uit. Ze zou een goede tandartsassistente zijn in een heel warm land. Yvon doet oude tijden herleven. Yvon voert ons terug naar de eenvoud van het boerenleven. Met Yvon horen we de haan kraaien, de koe loeien en de melkbussen rammelen. 

Met Yvon in beeld krijgen we een idee hoe primitief het leven vroeger was. Hoe afgestompt die mensen waren en hoe beperkt hun geestelijke vermogens. Dan begrijpen we de neiging van Yvon om te denken dat ze méér is, beter dan al die anderen, authentieker en een volwaardiger mens.

Ze presenteert een relatieprogramma over hunkervrouwen die zo hongerig wanhopig zijn dat ze koeienstront voor lief nemen en boeren die nog nooit een vrouw in het echt hebben gezien (afgezien van Annie 2 dan). Als je de boeren en de vrouwen even wegdenkt is ‘Boer zoekt Vrouw’ best een aardig programma.

Yvon is typisch het voorbeeld van mensen die denken dat ze hun succes aan zichzelf te danken hebben. Dat is niet zo. Het succes van ‘Boer zoekt Vrouw’ is het gevolg van het format, niet van de persoon die het presenteert. Brabantse Yvon krijgt voor haar werk een hongerloontje van bijna twee ton per jaar. “Veel te mager”, vindt ons mèske uit Boxtel. Daarom bracht ze een servies op de markt onder de naam: ‘Kakelbont’. Het was te koop bij de Marskramer. Zo’n kut servies wat je in een ruzie met veel plezier naar het hoofd van je geliefde smijt. Én met dezelfde kwaliteit als die van je relatie; niet meer te lijmen. De VARA moest 50.000 euro boete aftikken wegens sluikreclame in DWDD.

Met al haar boerenslimheid werd vervolgens For Farmers uitgemolken. Ook daar kreeg ze problemen met het commissariaat van de Media. En toen ging ze huilen bij Jeroen Pauw. Echt waar. Ons Yvonneke. Het was haar allemaal aangedaan door die boze wereld. Tegenover haar zat de vader van Anne Faber. En Yvon jankte maar door. Alsof háár kind was vermoord. “Ik voelde me zo alleen”, huilde ze. De Notre Dame ging die avond in vlammen op. Notre Yvon brandde zichzelf af.

Vanaf vanavond staat ons weer een loodzware periode te wachten mensen. Na het bord op schoot tijdens Studio Sport komt als toetje de coupe met boerenjongens. Het zal allemaal wel ondertiteld worden want sommigen stoten vreemde klanken uit. Vooral als ze hun uitgekozen prooi voor het eerst mogen benaderen.

Bij mij werden vorig jaar postzakken vol liefdesbrieven voor de deur gedumpt. Ik woon op een boerderij en ben een spannende grappige vrijgezel. Dat blijft niet lang onopgemerkt. Na duizenden brieven gelezen te hebben bleek dat ze voor mijn buurman waren bestemd. Ongelooflijk. Hij eet voorover met z’n linkerarm op tafel en met een vork in z’n knuist die zo groot is als een kolenkit. Dan schuift hij de vette prak zomaar naar binnen. Tussen het happen door krabt ie aan z’n kruis en voelt in z’n broek of z’n plasser er nog zit. Hij geeft mij ook altijd een warme hand. Ik heb hem de postzakken gebracht. De leukste brieven met foto heb ik stiekem zelf gehouden. Op het platteland moet je soms een graantje meepikken.

Ronny Lammers

Foto: Ronny Lammers