Esther’s Mecca

Esther’s Mecca

COLUMN – “Hee, een nieuw gezicht?” is mijn reactie als ik het door mij bij elkaar verzameld zakje suikergoed op de toonbank leg.

Zo af en toe wil ik wel eens wat vrienden verwennen met wat zoets & lekkers en dan loop ik een deurtje verder dan de Aldi of de Lidl. Recht tegenover het stadhuis van het Oost-Groninger koopmansstadje zit namelijk het Mecca voor elke zoete lekkerbek, de zaak van Tom & Hennie. Een gezellig stel en ondernemend duo dat al meer dan 30 jaar daar hun nering drijft, samen zijn ze het gezicht van de zaak en zo af en toe springt dochterlief bij in de spits.

“Ja, inderdaad”, zegt het voor mij nieuwe gezicht lachend terug. Ik kijk haar met vragende blik belangstellend aan, ‘k ben niet nieuwsgierig maar haar zelfverzekerdheid valt me op. Voordat ik haar verder iets kan vragen stapt Tom tevoorschijn uit de chocoladehoek en vult haar woorden aan. “Dit is Esther, je zult haar in de toekomst vaker gaan zien. Eigenlijk is het nog een beetje een geheim maar Hennie en ik, wij stoppen ermee, Esther neemt onze zaak over. Kom anders even gezellig mee naar de buurman, vertel ik je onder het koffiedrinken meer en misschien dat je voor ons een klein stukje kan schrijven voor in de krant?” 

Tom & Hennie

Een lekkere bak koffie is nooit verkeerd en nadat ik afgerekend heb lopen we met zijn drietjes de zaak uit en gaan we een deurtje verder, Hennie bestiert zolang de toko. Voorzien van een ferme bak schuimende koffie zitten we achterin het buur-restaurant en vertelt Tom zijn verhaal, dat de zaak toegegroeid was naar een nieuwe bevelvoerder, net zoals dat Hennie en hij er klaar voor zijn om een stapje terug te doen. Zij waren toe aan weer een volgend levenshoofdstuk, net als Esther, moeder van twee kinderen en echtgenoot van Martin. Ook zij is toe aan een nieuwe uitdaging en op 1 januari 2020 zal zij de scepter gaan zwaaien in de zoetwaren speciaalzaak. 

Ze vertelt wat over haar plannen met de zaak, hoe of dat ze het werk van Tom & Hennie wil voortzetten en ook wat ze allemaal voor aanvullende ideetjes en plannen in gedachten heeft. Het is een gezellig gesprek en zo kletsend achter de koffie duurt het niet lang voordat de verhalen op tafel komen, zoals ’t verhaal van het door drie vrouwen met de bus ontvoerde marsepeinvarken. “Het arme beest is nooit teruggekomen, dat zwien dat was ik kwiet” zegt Tom “ik heb er geen stuk van terug gezien, ‘k denk dat het marsepeinkannibalen zijn geweest.”

De koffie is onderhand op en Tom vraagt of ik voldoende stof heb om daar een stukje van te pennen. Ja, denk het wel en ik knik bevestigend. “Niet te lang maken hoor”, zegt hij “doe maar een kort stukje hoor, anders leest geen hond het. Als er maar in staat dat de zaak op nagenoeg dezelfde wijze wordt voortgezet, alles van dezelfde kwaliteit blijft en zoals ik van Esther hoor wordt het assortiment zelfs met wat leuke dingen uitgebreid. Het is straks ook haar ding, haar toko, onze zaak wordt straks Esther’s Mecca.”

Bert van Vondel

Foto: Bert van Vondel/Google Street View