Column: Spanningsboog

Column: Spanningsboog

COLUMN – Het was in mijn kinderjaren mijn ultieme droom. Permanent thuisonderwijs.

Gewoon omdat ik het thuis veel leuker vond dan op school. Nu mag ik het eindelijk meemaken, maar dat is wel wat aan de late kant. Enkele jaren geleden ben ik de leerplichtige leeftijd namelijk ontgroeid en dus doe ik het nu ‘voor mezelf’. Dan is er natuurlijk niks meer aan.

Des te meer omdat nu blijkt dat permanent thuisonderwijs voor deze welwillende student niet bepaald een pretje is. Constante stoorzender is de afleiding die je thuis hebt. Die stapel boeken waar ik nog zo graag in wil lezen en niet aan toe kom, mijn tientallen hobby’s en al die nog-niet-bekeken televisieprogramma’s lonken de hele dag. Vaak slaag ik erin deze behoeften te negeren, maar soms kan ik het niet laten en zit ik zomaar een uur of twee te lanterfanten. Multitasken kan ik gelukkig niet, dus er is geen gevaar dat ik de hiervoor genoemde – best intensieve – dingen tegelijk met het studeren ga doen. Maar de minder intensieve dingen kan ik helaas wel tegelijk doen.

Daarbij is het verdomde telefoontje de boosdoener: ik word er niet goed van. Het is zo verleidelijk om iedere tien minuten even te controleren of er nog iets interessants is gemeld op de sociale media of om te kijken of ik zelf nog iets moet plaatsen. Ik schaam me diep, maar de platforms waar ik eigenlijk mijn hele leven afkeer tegen heb gehad, houden mij sinds corona in een ferme wurggreep. Overigens probeer ik het hersenloze gescroll de laatste tijd wel wat meer diepgang te geven door het op gerenommeerde nieuwssites te doen. Daarop staat in principe hetzelfde, maar hierbij weet je zeker dat het terdege onderzocht is en het niet om iemands meninkje gaat. Maar als er groot nieuws is, ben ik toch nieuwsgierig wat de gewone Hollander ervan vindt. Dus hup, weer terug naar de online meningenbrij.

Bovenstaande geef ik trouwens niet graag toe. Ik had liever gezegd dat thuiswerken het helemaal voor mij is, dat ik jarenlang mijn tijd verdaan heb op al die verschillende locaties waar ik moest bivakkeren. Maar ik kom er nu achter dat al die werkplekken één ding gemeen hadden: ik woonde er niet. Het grote voordeel was dat ik dan even uit mijn vertrouwde omgeving werd gehaald en me toch wat anders (lees: voorbeeldiger) ging gedragen.

Rest nu natuurlijk nog de vraag hoe vaak ik afdwaalde tijdens het schrijven van deze column. Ik heb even geturfd: keertje of vierendertig. In die tijd had ik zo drie columns extra kunnen schrijven. Nou ja, u moet maar zo denken: als ik niet steeds afgeleid zou raken, had ik deze week geen columnonderwerp gehad. Ja. Zo is het dan ook wel weer, toevallig.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bas van der Heide. Bas is voornamelijk actief als artiest in Groningen en omgeving. Via zijn website kun je meer over hem lezen. Daar verschijnen ook meer columns van zijn hand.

Foto: Bas van der Heide