Filmrecensie: Downton Abbey ★★★☆☆

Filmrecensie: Downton Abbey ★★★☆☆

KINEPOLIS –  Film haalt je uit je dagelijkse wereld, het maakt gedachteloos is de belofte die mij gedaan wordt als ik bij Kinepolis in de stoel plof. Even zonder gedachten, ja lekker.

Met meer dan een meter beenruimte, een stoel waarvan de zitting niet ingeklapt is maar waar ik zo op kan neerploffen, wordt me in de voorvertoning van Downton Abbey verteld wat film met je doet. Het haalt je uit je dagelijkse wereld, het maakt gedachteloos is de premisse. Even zonder gedachten, ja lekker, dat kan ik gebruiken. Eens kijken of Downton Abbey dat waarmaakt.

Niet gehinderd door enige kennis (van de serie) stap ik in 2019 het jaar 1927 binnen. Ik ontmoet een adellijke familie met een prachtig landgoed en haar personeel. Ieder voor zich heeft duidelijk het nodige meegemaakt. Intriges en geschiedenissen die ik niet ken, dringen zich in de eerste scènes al aan me op. Elkaar snel opvolgende gebeurtenissen uit de serie zijn voelbaar gemaakt in de introductie van de personages. Ik moet goed opletten om ze te kennen en te begrijpen, ben ik bang, maar dat blijkt een misverstand. De karakters zijn herkenbaar en blijven eendimensionaal, te plat, te veel een karikatuur. Maar innemend zijn ze, stuk voor stuk. En begrijpen doe je ze uitstekend, juist omdat ze zo eenzijdig belicht worden.

De setting is vermakelijk (zou mijn oma zaliger gezegd hebben). Het landgoed Downton Abbey wordt het decor van hoog bezoek. Zowel het exterieur van Highclere Castle als het interieur leent zich er uitstekend voor. Impressive, is het goede woord. Sowieso moet je een beschrijving van deze film met Engelse woorden larderen. De beste taal voor een setting als deze. Onnavolgbaar Brits venijn kleedt de film aan. Het meest uit de mond van ‘grandmother’ Maggie Smith. Een genot om naar te kijken en te luisteren. Ik heb het geluk dat er naast mij iemand zit die het Engels op zijn Brits beheerst, zij geniet hoorbaar -in het Engels-, zelfs haar lach is British verbeeld ik me. En gelachen wordt er tijdens deze film.

We volgen een brief die in Harry Potter-achtige scenery naar Dowton Abbey wordt vervoerd. Niet alleen de staf is in rep en roer als uit de brief blijkt dat de koning en zijn gevolg komt logeren, ook in de adellijke vertrekken wordt men zenuwachtig. Bij het tafelzilver begint de stress.

Wat als een grote eer door het huis wordt gevoeld, wordt ook een strijd. Het koninklijk personeel eigent zich de vertrekken van Downton Abbey toe. Dat kan niet onbeantwoord blijven. Mollenacties en ander verraad zijn de ingrediënten voor anderhalf uur kijkersloyaliteit aan de staf. Ondertussen heeft de adel zijn eigen probleempjes op te lossen. ‘Which ever does the trick’ praat de mater familias zich uit een leugen.

De film is voor fans, ontegenzeglijk. Fans vergeven de makers dat er te veel dunne verhaallijntjes in de film geweven zijn. Of zijn het de losse eindjes van de serie?

Anyway, een langgerekte zucht zijgt van achter naar voor over de stoelrijen. Bij welke scene dat is, mag je zelf gaan zien als je houdt van Engelse grandeur, intriges, opstandigheid, verraad, samenhorigheid en last but not least als je chic servies wilt zien in hoeveelheden die je voorstellingsvermogen te boven gaan.

En ik? Ik zoek maar eens op Netflix hoe lang de serie nog te bekijken is. Ik heb wat in te halen. Vermakelijke avondjes op de bank, gedachteloos.

Downton Abbey draait nog een aantal weken bij Kinepolis Euroborg Groningen.

Over de auteur

Deze recensie is geschreven door Nelleke de Jong. Nelleke is portretschrijver en specialist in content- en merkstrategie. Haar werk gaat over identiteit van mens en organisatie en is te lezen op LinkedIn.

Foto: Kinepolis Groningen