Cees Roest (50) uit Siegerswoude, vlak bij de Groningse grens, laat zich daar niet door tegenhouden. Wekelijks trekt hij de bossen in op zijn handbike: een ligfiets met drie wielen, brede banden en lichte elektrische ondersteuning.
Een nieuwe wereld op drie wielen
In 2000 liep Cees bij een auto-ongeluk een dwarslaesie op. Ondanks zijn beperking daagt hij zichzelf graag fysiek en mentaal uit. Naast zijn grote passie judo – hij geeft les bij de vereniging in Marum – ontdekte hij het handbiken tijdens de coronaperiode, zo’n vijf jaar geleden. “Eerlijk gezegd was ik eerst sceptisch”, vertelt hij. “Maar na één rondje over het weiland bij mijn huis was ik verkocht. De ondergrond was hobbelig, maar de fiets trok me zo door de greppels. Ik was echt verrast door de kracht.”
De aanschaf was een flinke investering. “Het is best een dure hobby”, zegt hij. “Maar als ik eerder had geweten wat deze fiets allemaal kan, was ik er veel eerder aan begonnen.” Dankzij het fonds Uniek Sporten, crowdfunding en subsidies kon hij de handbike uiteindelijk kopen.
Toegankelijkheid is geen vanzelfsprekendheid
Wie gaat mountainbiken, wil weten wat hij onderweg tegenkomt. Voor handbikers is dat nog belangrijker. “Mijn fiets is 78 centimeter breed en 2,5 meter lang. Je weet nooit zeker of je overal doorheen kunt. Even omdraaien is er niet bij. Dat maakt het spannend om zomaar een paadje in te rijden.”
Eerste goedgekeurde route van Nederland
De provincie Groningen wil dat iedereen kan fietsen, ongeacht beperking. Daarom worden alle 11 officiële mountainbikeroutes in de provincie beoordeeld door het Adaptive Mountain Bike Initiative (AMBI). Zij kijken naar toegankelijkheid en moeilijkheidsgraad. Huis voor de Sport Groningen gaat de doelgroep activeren. De route in Vlagtwedde is inmiddels de eerste officieel goedgekeurde AMBI-route van Nederland. Eind april zijn alle controles in de provincie afgerond. De goedgekeurde routes verschijnen binnenkort op www.mtbroutes.nl, zodat ook adaptive mountainbikers goed voorbereid op pad kunnen.
Vrijheid in het bos
Voor Cees betekent mountainbiken veel meer dan sport alleen. “Het geeft vrijheid binnen je beperking. Soms ga ik vol gas door de bochten voor de adrenalinekick. Op mooie dagen maak ik lange tochten om rustig van de natuur te genieten.” Het fietsen doet hem zichtbaar goed. “Het is goed voor mijn conditie en voor mijn doorbloeding. Door mijn dwarslaesie loopt alles via mijn bovenlichaam. En mentaal is het heerlijk: je laat werk en thuis even achter je. Hoe actiever ik ben, hoe fitter ik me voel.”
Dat de routes nu worden gecontroleerd op geschiktheid voor aangepaste fietsen, stemt hem positief. “Tot nu toe was er weinig aandacht voor deze groep sporters. Mensen met een beperking kunnen wel een zetje gebruiken.” Zijn advies aan routebouwers is helder: “Laat de bestaande routes intact. Pas niets aan, maar zorg voor goede informatie. Vermeld het als er een smalle doorgang is. En geef aan waar voorzieningen zijn, zoals een ruime parkeerplaats, toilet of horeca. Dat is voor ons voldoende.”
Samen genieten
Cees traint vaak op de route in Marum, op een kilometer van zijn huis. Daarnaast rijdt hij met een vaste groep elke zes weken ergens anders in het land. De reacties onderweg zijn positief. “Mensen steken een duim op als we voorbijkomen. En ze helpen als het nodig is, bijvoorbeeld bij een lekke band. Er is veel onderling respect.” Zijn boodschap voor iedereen die het bos in gaat, is simpel maar krachtig: “Geniet samen van de natuur. Ga respectvol met elkaar om en geef elkaar de ruimte – of je nu fietst, wandelt of te paard bent.”
Foto: Provincie Groningen (ingezonden)
