Maak kennis met de MEEdewerkers en hun werk

Maak kennis met de MEEdewerkers en hun werk

Dagboek van een MEEdewerker

Ze was nog een piepjonge moeder toen we elkaar voor het eerst leerden kennen. Romy was 22 en droeg meer leed op haar schouders dan de meeste van ons ooit zouden dragen. Haar hele leven heeft ze al met hulpverleners te maken. Ze kan ze niet eens meer tellen, net als de plekken waar ze in haar leven heeft gewoond of de ‘vaders’ die ze heeft gehad. Romy was een lief meisje, zorgzaam, grappig en altijd bereid om een ander te helpen. Maar Romy had ook een verstandelijke beperking en droeg enorme trauma’s met zich mee.

Romy is moeder geworden, maar het lukt haar niet goed om haar leven en de zorg voor haar kinderen te organiseren. Ze had al zoveel hulpverleners tegen zich in het harnas gejaagd, dat er gedreigd werd de kinderen uit huis te plaatsen. Ik stond met 10-0 achter toen ik kennis kwam maken als de zoveelste hulpverlener.

Ontdekkingen

Ze heeft het me niet gemakkelijk gemaakt: ze zegde tientallen afspraken af, was boos, dreigde, loog en manipuleerde. Ik bleef beschikbaar voor haar, luisterde tussen de regels door, onderzocht wat Romy wilde voor haar kinderen en haarzelf en vooral: ik stopte niet met hulpverlenen. Zo hebben we samen mooie ontdekkingen gedaan. Zoals?
Romy wist heel goed wat ze wilde, maar kon dit niet altijd goed onder woorden brengen. We ontdekten dat de boosheid die ze vaak liet zien, eigenlijk geen boosheid was, maar angst en verdriet. We ontdekten dat Romy het lastig vond om mensen te vertellen dat ze een verstandelijke beperking heeft, en we ontdekten gelukkig ook dat het kan helpen om het juist wél te vertellen. We ontdekten dat Romy veel leerde door dingen samen te doen en complimenten te krijgen. En we ontdekten dat ze – door te oefenen – heel goed haar wensen en grenzen onder woorden kon brengen.
Maar de belangrijkste ontdekking was dat ik Romy kon helpen groeien, door mijn afspraken na te komen. Door te zeggen wat ik deed en deed wat ik zei. Door mee te bewegen, ook al wist ik soms dat dat niet de handigste weg was. Door eerlijk te zijn over zorgen die ik had, zonder daar de dreiging van gevolgen aan te koppelen. Door het haar niet kwalijk te nemen dat ze mijn vertrouwen steeds maar weer op de proef stelde. Door niet weg te gaan als zaken lastig werden maar juist door terug te blijven komen, wanneer ze me weg had gestuurd.

Afscheid

Binnenkort gaan we afscheid nemen, omdat ik Romy over ga dragen naar laagdrempeligere hulp. Een enorme stap voor haar, maar stiekem ook best een grote stap voor mij. Ik ben al heel lang bij haar betrokken geweest. Maar ik heb vertrouwen in haar: ze weet wat ze kan en durft te leunen op hulp, daar waar het haar zelf niet lukt.

Samen hebben we meedoen mogelijk gemaakt.

Anna
cliëntondersteuner

Foto: MEE Groningen