Column: Boer zoekt Vrouw

Column: Boer zoekt Vrouw

COLUMN – Tussen hotemetoten als Cora van Nieuwenhuizen, Mariëtte Hamer en Lilianne Ploumen kwam deze week stilletjes Yvon Jaspers binnengeslopen met een heleboel hitsige boeren. Ik heb echt mijn best gedaan maar ik krijg het niet warm van Yvon. Ze heeft iets kouds. Verkiest appelgebak boven seks. Maar ze ziet er niet verkeerd uit. Ze zou een goede tandartsassistente zijn in een heel warm land.

Met Yvon in beeld krijgen we een idee hoe primitief het leven op het platteland vroeger was. Hoe afgestompt die mensen waren en hoe beperkt hun geestelijke vermogens. Dan begrijpen we de neiging van Yvon om te denken dat ze méér is. Beter dan al die anderen, authentieker en een volwaardiger mens. Ze presenteert een relatie-programma over hunkervrouwen die zo hongerig wanhopig zijn dat ze koeienstront voor lief nemen en boeren die nog nooit een vrouw in het echt hebben gezien, afgezien van Annie 2 dan. Als je de boeren en de vrouwen even wegdenkt is ‘Boer zoekt Vrouw’ best een aardig programma.

Brabantse Yvon krijgt voor haar koppelshow een hongerloontje van een dikke twee ton per jaar. “Veel te mager”, vindt ons mèske uit Boxtel. Daarom bracht ze een servies op de markt onder de naam: ‘Kakelbont’. Het bleek zo’n kut servies dat je bij de eerste ruzie meteen naar het hoofd van je geliefde zou smijten. En het had dezelfde kwaliteit als je relatie, namelijk; niet meer te lijmen. Met al haar boerenslimheid werd vervolgens For Farmers uitgemolken. Ook daar kreeg ze wegens belangenverstrengeling problemen met het commissariaat van de Media. En toen ging ze huilen bij Jeroen Pauw. Echt waar. Ons Yvonneke. Het was haar allemaal aangedaan door die boze wereld. Tegenover haar zat de vader van Anne Faber. En Yvon jankte maar door. Alsof háár kind was vermoord. Wat een gênante vertoning. M’n hond kroop van ellende onder het bed. “Ik voelde me zo alleen”, huilde ze dikke tranen. De Notre Dame ging die avond in vlammen op. Notre Yvon brandde rond die tijd zichzelf af.

Na het bord op schoot tijdens Studio Sport komt vanavond als toetje de coupe met boerenjongens. Het zal allemaal wel ondertiteld worden want sommigen stoten vreemde klanken uit. Zeker als ze hun boerenbrok voor het eerst zien. Dan ontstaan er oerkreten uit een ver vervlogen boerenkool-tijdperk. Bij mij werden laatst postzakken vol liefdesbrieven voor de deur gedumpt. Ik bewoon een boerderij en ben, volgens de postbode een grappige boerenlul. Na enige brieven bleek dat ze voor mijn over-boerenbuurman waren bestemd.

Vrouwen zijn vreemde wezens. Raken ze massaal opgewonden van een stinkdier met een aardbeienneus. Hij eet voorover met z’n linkerarm om z’n bord alsof hij bang is dat ze z’n eten jatten. Hij heeft ook een vork rechtop in z’n knuist die zo groot is als een kolenkit. Daarmee schuift hij die meurende prak zomaar naar binnen. Tussen twee happen door krabt ie aan z’n kruis en voelt in z’n broek of z’n pielemoos er nog zit. Hij geeft me ook altijd een warme hand bij het weggaan. Ik begrijp nu waarom.

Ik heb hem de postzakken gebracht. De leukste brieven met de knapste dames heb ik stiekem zelf gehouden. Op het platteland moet je soms een graantje meepikken.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers