Vorige week heb ik de Men’s Health opgezegd en een peperduur NRC-abonnement afgesloten.
Voor tachtig euro per week valt de krant zes dagen per week op de deurmat. Niks lekkerder dan zo’n koude, strak gevouwen krant aan de ontbijttafel. Op maandag hoor ik een zachte plof en op zaterdag gaat het van boing! Het papier vreet zich in de loop van de week langzaam vol. Van anorexia tot obesitas. Oh ja: ik kan ook alles 24/7 lezen via de app en heb zelfs een account gekregen bij de New York Times (jahaa!).
Toen ik op bevestigen klikte (meteen voor drie jaar vastgelegd, ook zo’n fout) had ik nog de illusie dat ik de tijd zou vinden om al dit nieuws tot mij te nemen. Koffie, krantje en een croissantje. Even rustig wakker worden en lezen welke volksstammen elkaar nou weer de hersens staan in te slaan. Een prima begin van de dag, dacht ik zo.
Maar ik dacht natuurlijk weer eens helemaal verkeerd. Want het is 2026 en hoewel ik een abonnement heb op een ochtendkrant, is deze er nooit vóór acht uur. Ja, hallo! Zo kan ik het ook. Om acht uur heb ik geen tijd, dan ben ik met hele andere dingen bezig. Mijn zoontje naar school brengen bijvoorbeeld. Moet ook gebeuren.
Het NRC-meisje (of vrouw?) belde maandag heel netjes. Of ik tevreden was over de bezorging. Ja, nou… nee?! Maar ik heb de krant amper een week dus misschien was dit een pechweek? Geen idee, maar als ie altijd pas om acht uur komt laat dat papier dan maar zitten. Het NRC-meisje vond acht uur trouwens ook wel laat. Echt zo’n high society-ding, dat ze je hier na precies één week over bellen. Als je veel geld neerlegt dan wordt je gebeld. Bij Hof van Saksen belden ze een paar uur na aankomst, en ik wilde nog zeggen: ja, alles is naar wens, kan iemand alleen nog even dat lichaam uit de jacuzzi komen halen? Zo kan ik er niet in.
Ik trek die late bezorging ook niet omdat ik zelf jarenlang De Telegraaf heb bezorgd, en die moest voor zeven uur in de bus liggen – wat ik altijd makkelijk haalde. Geweldige tijd was dat, die krantenwijk (2002 – 2006). Ik had totaal geen moeite mee met het vroege opstaan en het betaalde prima. Een uurtje fietsen per dag, en op zaterdag iets langer. Rond half vijf kwam ik aan op het verdeelpunt in het centrum van Nuenen. Krantjes tellen + 1. Ik mocht altijd een exemplaar zelf houden. De man bij het verdeelpunt telde het allemaal netjes na. Klaar? Fietsen maar! Via het Van Goghplein richting Stockbempt, en zo verder door het rijkere deel van Nuenen. Ik denk dat ik de route nog wel zou kunnen fietsen. Het ging meestal goed, maar natuurlijk ook wel ’s fout. Nummer twaalf en veertien leken nogal op elkaar (allebei zo’n lelijke groene brievenbus op een paal), maar het waren toch echt verschillende huizen. Als ik de foute bezorging opmerkte kon ik natuurlijk mijn eigen krantje opofferen, maar nee, dat deed ik niet. De volgende ochtend hoorde ik de klacht aan en probeerde ik verbaasd te kijken.
Ook altijd leuk: honden. Dan legde ik mijn oor tegen de brievenbus en hoorde ik ‘m al aan komen schuifelen, die dikke labbes. Trip-trap-trip-trap. Klaar om het hele sportkatern aan flarden te scheuren.
Maar goed: die NRC zou ik dus graag iets eerder ontvangen want dan kan ik ‘m ook lezen.
Anders krijg ik straks nog de neiging om de krant zelf te gaan bezorgen.
Foto: Suzy Hazelwood (Pexels)



