De grootste aanslagen in de Amerikaanse naoorlogse geschiedenis ‘vieren’ binnenkort hun vijfentwintig jarig jubileum.
Ja, natuurlijk weet u nog waar u was toen u het nieuws hoorde. U kreeg te horen dat u de tv moest aanzetten. Er was iets gaande aan de andere kant van de plas, en het was groot, héél groot. Amper te bevatten. Was het een film? Nee, het gebeurde écht, dáár, in die grote stad die wij allemaal kenden uit films en series en waarvan we dachten dat zoiets daar nooit zou kunnen gebeuren.
Inmiddels zijn we vijfentwintig (!) jaar verder. De aanslagen van 9/11 zijn nog altijd buitencategorie – gelukkig. We hebben sindsdien heel wat terreur voor de kiezen gekregen maar nooit van dezelfde omvang. Desondanks is de angst altijd gebleven, gevoed door media en politiek. Hoe had deze wereld eruit gezien zonder 9/11?
Als je het mij vraagt is 9/11 zelf niet zozeer het probleem, maar de reactie hierop. Het domino-effect dat deze aanslagen hebben veroorzaakt was uiteindelijk schadelijker dan de terreur zelf. Om maar te beginnen met George W. Bush, oorlogspresident in bange dagen. De stofwolken waren amper opgetrokken maar Bush kende geen twijfel, de daders waren smoezelige grotbewoners die ‘uit hun holen moesten worden gerookt’. En daar bleef het niet bij, want volgens Bush was er tegelijkertijd sprake van een veel groter, onderliggend probleem: alle terreur kwam uit het Midden-Oosten, dus daar moest de bezem doorheen. Weet u nog waar u was toen het standbeeld van Saddam Hoessein op 9 april 2003, LIVE op tv, van zijn sokkel werd getrokken? Het markeerde het symbolische einde van diens schrikbewind. De oorlog zou nog acht jaar doorsudderen en uiteindelijk aan meer dan vierduizend Amerikaanse militairen het leven kosten. Wat is er met deze “War On Terror” nou precies bereikt? Ik durf de vraag amper te stellen.
Ook als je naar de Nederlandse geschiedenis kijkt, dan is het effect van 9/11 duidelijk zichtbaar. De aanslagen werden hier gekoppeld aan immigratie, dus om veilig te blijven konden we de immigratie maar beter beperken – en voilà, Rechts Nederland kon zijn lol niet op. Ik hoef u de namen van de bijbehorende poppetjes niet te geven, toch? Zelfs nu, een kwart eeuw later, moeten veel politici het volledig hebben van het hoofdstuk immigratie. Zonder dat zijn ze leeg, inhoudsloos. Neem een willekeurig verkiezingsprogramma van een rechtse club uit de afgelopen vijfentwintig jaar, en je zult zien dat één onderwerp prominent terugkeert. Met andere woorden: als de Twin Towers er nog hadden gestaan dan was dat vermoeiende huis-, tuin- en keukenpopulisme voor een groot deel ingestort.
Foto: Pixabay (Pexels)
