De heenreis naar de Alpen verliep in twee etappes, in het Duitse Neuenburg am Rhein hielden we het na een dagje autobahn tijdelijk voor gezien.
Het hotel leek op het hotel dat ik op Booking had gezien, maar je vergeet soms dat er nog een hele wereld schuilgaat achter de rug van de fotograaf. Een wereld met een drukke weg, stank en een hoop herrie.
Op de ietwat krappe parking was gelukkig plek voor een Audi met fietsendrager. Via een charmant steegje kwamen we uit bij het hotelterras waar mijn animal brain direct werd getriggerd door een tafel vol halve liters bier. Geduld, geduld… Eerst maar ’s de sleutel ophalen bij de receptie en de spullen naar de kamer brengen.
De vrouw achter de balie was een stuk chagrijn. Dat krijg je natuurlijk met al die zeurende toeristen in het hoogseizoen. Of was het de hitte? Het was in ieder geval bloody hot in het Zwarte Woud en de airco in de ontvangsthal stond overduidelijk niet aan. Of die hadden ze niet, dat kan ook.
We liepen naar onze kamer op de tweede etage en dat was nog een aardig stukkie. Naast iedere kamerdeur hing een klein, ouderwets ogend lampje, wat het geheel een spooky uitstraling af. Bovendien was het ook nog eens erg donker in de gang. Na elke bocht verwachtte ik The Shining-zusjes (Come play with us Derek!) tegen het lijf te lopen.
De kamer bleek ook al geen airco te hebben en het was, nogmaals, bloody hot in Spooky Hotel Schwarzwald. In de kamer hield ik het niet lang uit – tassen droppen, tandenborstel alvast op de hoek van de wastafel en wegwezen. Maar waarheen? Ik was nog nooit in Neuenburg am Rhein geweest. Een paar honderd meter van het hotel zat een supermarkt. Bij hitte is de supermarkt een van de beste plekken om te vertoeven, alleen al die koude ‘klap’ bij de schuifdeuren… Heerlijk. Als dat niet genoeg is steek je gewoon je hoofd tussen de diepvriespizza’s.
Die avond ploften we neer op het hotelterras, waarbij ik meteen de bierkaart van een nabijgelegen tafeltje griste. Na een broeierig dagje autobahn met eindeloos veel Baustellen was ik wel toe aan een afzakkertje. Fürstenberg kon ik krijgen. Regiopils van de tap. Over de eerste slok niets dan goeds, niet te beschrijven wat koud bier met een man (mens?) kan doen. Als je me op dat moment om een serieuze review had gevraagd dan was ik zonder meer lyrisch geweest.
Foto: Rodrigo Pereira (Pexels)
