Column: Zorgkind

Column: Zorgkind

COLUMN – Haar naam was Julia. Mijn moeder die kapster was noemde haar ‘bijzonder’.

Julia had het syndroom van Down. Ze was zeventien, maar haar geest was sinds haar vierde jaar op reis gegaan. Ze was gek op haar moeder. Dan bracht ze haar hand naar haar moeders gezicht. “Aai”, zei ze met zachte stem. Julia droomde om zangeres te worden. Optreden voor juichende fans. Aanbeden door aanbidders. In een glitterjurk buigen voor staande ovaties.

Julia wilde meedoen aan The Voice of Holland. Om bij de eerste klanken alle rode stoelen te zien draaien. Als ze haar ogen dichtdeed, zag ze zichzelf een duet zingen met Marco Borsato. Dan zou ze hem aankijken en hij zou merken dat ze hem liefhad; “Ik voel me veilig bij je. Jouw armen om mijn middel. Zonlicht zien voor dag en dauw. Vliegen zonder vleugels. Allemaal voor jou.”

Soms werd ze ‘s ochtends wakker met een kussen stevig tegen haar buik gedrukt. Liefde was voor Julia puur en rein. Haar gevoel teder en onvoorwaardelijk. Dan nam ze Marco’s hand en drukte die op haar gezicht. “Aai” zei ze teder. De Julia’s van nu hebben er veel last van. Last van het kabinet Rutte. Dat in z’n handen klapt voor de zorg, maar diezelfde hand op de knip houdt als het om meer euro’s gaat. Dat maakt het extra moeilijk voor de groep van verstandelijk gehandicapten. De zorgkinderen van de maatschappij.

Bij de Gennepse instelling ‘Dichterbij’ kwamen misstanden aan het licht. Een grote groep verstandelijk gehandicapte kinderen en jong volwassenen is daar mishandeld, verwaarloosd en regelmatig onzedelijk betast. Het gaat dus in alle sectoren mis. Niet alleen bij The Voice. Hoeveel John de Mol loketten zouden er nodig zijn om dit op te lossen? Juist bij deze groep kwetsbaren tussen de 14 en 25 jaar die het vertrouwen zo hard nodig hebben en soms dermate zwaar gehandicapt zijn dat ze niet kunnen praten.

De excuses zijn bijna altijd dezelfde. Zorginstellingen moeten bezuinigen. Ze halen daarom derderangs personeel binnen van een uitzendbureau dat wordt gerund door een of andere patjepeeër. Zo’n gelukzoeker die als ie failliet gaat al z’n geld al “goed heeft besteed”. De aangenomen beunhazen bezitten vaak geeneens een VOG-verklaring en hoppen van instelling naar instelling in hun witte fake jas. Het is in de gehele zorg een enorme bende, een beschamende vertoning en de ondergang van de westerse waarden.

Af en toe gooit onze regering een fooi van 1.000 euro op de grond en dan mogen de verpleegkundigen knielen van dankbaarheid. Hoeveel schoenen waar de moed in is gezonken lopen te protesteren op het Malieveld om door te dringen tot de clowns op het Binnenhof. Besef dat ‘Boos’ maar het topje van de ijsberg heeft blootgelegd.

Julia bewonderde haar kapsel in de spiegel. Na het afscheid liep ik mee naar hun auto. Julia wees naar de zon. “Zon anders, maan anders”, zei ze. “Ja Julia, de zon schijnt overdag en de maan ‘s nachts”, zei ik. Ze keek me aan. “Maar hetzelfde licht”, zei ze. “Jij anders, ik anders. Maar hetzelfde licht”. Toen ik ‘s avonds met m’n hond de laatste ronde liep begreep ik opeens dat Julia me de essentie van het leven had geleerd. Dat liefde de hoofdzaak is waar alles om draait. We stralen en ontvangen. Maar het gaat allemaal om hetzelfde licht. Het licht van de liefde. “Ik keek naar de maan en glimlachte. “Aai”, zei ik zachtjes.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers