Corona, jongens, dat waren nog eens tijden.
Laten we het positief (want dat waren heel veel mensen toen ook, ghe ghe) benaderen: het heeft ook veel goeds gebracht. Neem nou al dat thuiswerken; denkt u nou werkelijk dat dit van de grond was gekomen zonder het virus? Nee, dan had u nu nog gewoon old school vijf dagen per week onder het seksloze systeemplafond gezeten – en nee, u had ook niet op maandagmiddag om één uur de zin “als jullie het goed vinden ga ik thuis verder” kunnen uitspreken. Thuis verder, ja ja, me reet. Een prostituee, ja, die gaat thuis verder. Mits ze een partner heeft natuurlijk.
Had ik het virus nou wel of niet? Die vraag zal me altijd blijven achtervolgen. Het is in ieder geval nooit aangetoond, maar ik was dan ook een waardeloze tester. Één situatie is me bijgebleven: Op een ochtend was ik hondsberoerd. Mijn familie dacht meteen aan Het Grote Boze Virus, ik dacht daar niet aan maar zag mezelf even later toch in de auto stappen voor een bezoekje aan de wattenstaafpolitie. Hondsberoerd was ik, ik kon de auto nauwelijks binnen de lijnen houden. Op de bijrijdersstoel lag een plastic Albert Heijn-tas. Voor het geval dat. Bij de teststraat in Martini Plaza deed ik het raam open. Een vrouw (meisje?) in een CSI-pak kwam op me af. Ik manoeuvreerde mijn hoofd in een soort dodemanspositie en zag vanuit mijn ooghoek de XXL-wattenstaaf naderen. Net toen ik dacht “nu zal ze wel genoeg bewijsmateriaal hebben” bleek dat ding nog dieper te kunnen. Hoppa, zakje eromheen en niets meer aan doen. Tien minuten later volgde de uitslag: negatief. Godzijdank, kon ik de familie weer eens pesten met hun belabberde inschattingsvermogen. Zie je nou wel? Ik heb helemaal geen cooo-rooo-naaa!
Ander hoogtepunt uit die tijd: de persconferenties met Mark Rutte en Hugo de Jonge, en op de achtergrond de aantrekkelijke gebarentolk Irma. Ja, nee, die Irma zijn we niet vergeten hoor. Volgende keer in leer? Een negatieve boodschap kun je het beste strak verpakken. Mark Rutte zal er wel geen actieve herinnering meer aan hebben, zijn hoofd zit nu vol gecamoufleerd wapengekletter. Hoe is het eigenlijk met Hugo de Jonge? Onze Hugo. Ik zag hem een tijdje geleden voorbijkomen op Facebook, in wielrennerstenue. Hugo is een fanatiek fietser en zoals u wellicht al wist (en anders weet u het nu) heeft de fietsende medemens bij mij een streepje voor. Bovendien toont zo’n foto de man achter de politicus. Hugo de Jonge heeft mij destijds heel wat lezers opgeleverd. De Grote Hugo, de man die tijdens persconferenties op alle vragen een antwoord had. Nog mooier werd het toen Hugo de Jonge mocht gaan stemmen in zijn woonplaats Rotterdam. Bij aankomst op het stembureau kon hij meteen rechtsomkeert maken: hij was zijn paspoort vergeten. Ja, dan weet je zeker dat je met een mens te maken hebt.
Foto: CDC (Pexels)
