Mijn zoontje kreeg onlangs voor het eerst zwemles, ik mocht op gepaste afstand toekijken.
Zittend op de badrand kwamen de herinneringen aan ‘hoe dat vroeger ging’ bovendrijven. Back to the 90’s. What Is Love van Haddaway uit de speakers, in de verte de harde stem van de zwemleraar. Spring er maar in jongens, één voor één… De sprong werd in mijn beleving nooit afgewacht. Bij de minste twijfel was daar al de hand voor het laatste zetje. Als volgzame kuikentjes gingen we te water, het zal er vast aandoenlijk uit hebben gezien. Mijn vader kan u er meer over vertellen.
Mijn zwemlessen speelden zich af aan de Gerdesiaweg in Rotterdam-Oost, in een monumentaal pand. Geloof me: er is geen mooier zwembad denkbaar om les te krijgen. Het gebouw is tegenwoordig een rijksmonument. Niet dat ik daar toen allemaal zo mee bezig was, nee, dat niet – maar ik heb het koepelvormige dak toch vaak genoeg aanschouwd tijdens de rugcrawl.
Ik vond zwemmen niet per se vervelend, maar of ik het nou echt leuk vond?
Een paar jaar geleden kwam ik er pas achter dat de borstcrawl een compleet andere techniek vereist. Hoofd in het water, neus richting bodem, slag slag, ademhappen, en herhalen. Zo bezien ben ik met mijn belabberde techniek (hoofd boven water, maaien maar!) toch ver gekomen. Stel dat ik het toen wel meteen goed had aangeleerd, daar in Rotterdam, had er dan een Michael Phelps in mij gezeten? Wellicht wat arrogant om mezelf te vergelijken met de grootste olympiër aller tijden, maar stel je voor… Ik heb altijd veel bewondering gehad voor Phelps. Met name voor zijn ijzeren discipline en gebeeldhouwde torso. Naar eigen zeggen trainde hij driehonderdvijfenzestig dagen in het jaar (ja, ook met Kerst) en verzuimde hij nooit. Het klinkt voor u wellicht als een nachtmerrie, voor mij is het een droom – die ik helaas nooit zal leven.
Oké, we dwalen wat af. Ik zat daar dus in Kardinge, op de badrand, te kijken naar het zwemlesdebuut van mijn zoontje. Een kuikentje in een rij kleine kuikentjes. Hij was aan de beurt om in het water te springen. Even, een fractie van een seconde, zag ik de twijfel die ik ruim dertig jaar geleden ook had. In dit geval stond de lerares niet op de kade maar in het bad. Geen dwingende hand voor de twijfelaars, maar meer uitnodigend. Kom maar, het water zal je niet bijten…
En toen sprong hij.
Foto: Pexels (Pexels)
