Op Kerstavond 2024 lag ik naar het plafond te staren.
Ik voelde me al een paar dagen niet lekker, maar die avond was alles anders. Ik wist dat er iets niet klopte. Meestal hield de échte malaise hooguit twee dagen aan, nu leek het na drie dagen steeds erger te worden. Plus: ik was vreselijk benauwd en bij een flinke ademteug lag ik te brommen als een grizzlybeer. Mijn energieniveau was extreem laag, ik kon me amper bewegen. Het lukte me niet om mijn vader te bellen dat Tweede Kerstdag niet doorging. Met veel moeite (en pijn in mijn hart) stuurde ik een appje. Slapen lukte niet.
Op een zeker moment ving ik flarden op van de All You Need Is Love Kerstspecial, waar mijn vriendin beneden in de woonkamer naar keek. Ik weet nog dat ik dacht: dit was het dan. Iets heeft me bij de kladden en ik word niet meer beter. Dat ‘iets’ bleek een dubbele longontsteking, zo constateerde de arts in het Martini Ziekenhuis op Eerste Kerstdag. Ik kreeg een antibioticakuur mee en zou na een paar dagen aanzienlijke verbetering moeten merken. Godzijdank had de arts gelijk.
Niet eerder heb ik me zo beroerd gevoeld en ben ik zo bang geweest als op die kerstavond.
Ik ben er anders door naar het leven gaan kijken. Natuurlijk, je weet ergens wel dat de ellende ook jou kan treffen, maar het is toch anders als je ermee geconfronteerd wordt.
Een paar weken geleden kreeg ik een appje van een oom. Hij voelde zich niet lekker, of ik zijn startbewijs voor een hardloopwedstrijd wilde overnemen. Mijn oom was naar de huisarts gegaan, die dacht dat hij griep had. De griep ging maar niet over, de tweede keer kreeg hij van de huisarts een doorverwijzing. Mijn oom had geen griep maar longkanker. Afgelopen zondag is hij overleden. Het is amper te bevatten hoe snel het is gegaan. Ik heb meerdere gevallen van deze ziekte van dichtbij meegemaakt, maar nog nooit had de kanker zoveel haast. Het cliché dat gezondheid het allerbelangrijkste is trek ik liever niet uit de kast, maar ik kan er niet omheen. Eens in de zoveel tijd wordt je met je neus op de feiten gedrukt.
Ik draag deze column op aan mijn oom. Zijn favoriete nummer was Don’t Dream It’s Over van Crowded House. Een liedje met een boodschap die op dit moment erg hard binnenkomt.
