Op nieuwjaarsochtend stond mijn maaginhoud op een T-splitsing.
Gevalletje liver says no. De twee flesjes Corona waren prima te verteren, de twee glazen champagne (later zou blijken dat het geen champagne was) vielen verkeerd.
Het was een uur of negen, ik zat aan de eettafel met de grote wens om 2026 niet kotsend te beginnen. Als ik de verhalen moet geloven verkeerd half Nederland op Nieuwjaarsdag in vergelijkbare staat. Het is eigenlijk heel normaal om op 1 januari eerst over te geven, je tanden te poetsen, en een paar uur later de schoonfamilie te kussen.
Ik ben toch meer een bierman. De grootste jaarlijkse champagneslurper in dit huis is de gootsteen. Maar goed, daar had ik op dat moment weinig aan. Het zweet brak me uit en ik begon te geeuwen. Allerlei vage voortekenen dienden zich aan, ik twijfelde of ik moest gaan liggen, maar wist ook: als ik ga liggen en het wordt erger, dan komt er een moment dat ik snel overeind moet komen en dan is het waarschijnlijk te laat. Want ja, zo gaan die dingen. Het ergste aan overgeven is het moment waarop je je realiseert dat het niet meer tegen te houden is, en vervolgens het gevoel dat je inwendig volledig openscheurt tijdens de eerste lichting. Eet smakelijk. In 2005 heb ik overgegeven in een plantenbak op New York Grand Central, pal naast een restaurant. Een man (de eigenaar?) verzocht me dringend ergens anders te gaan staan. Veel begrip hadden mijn vader en ik niet voor dit verzoek, maar of we echt “fuck you!” riepen weet ik niet zeker meer, het zou kunnen dat ik dat er later bij heb verzonnen.
Terug naar de tafel. Mijn vriendin adviseerde me om iets te eten. Niet veel, maar in ieder geval iets. Een beetje Griekse yoghurt ofzo. Ik kan niet zeggen dat ik veel honger had maar ik besloot dit advies op te volgen. Ik nam een bakje yoghurt, eerst zonder cruesli, even later met. Het advies om geen koffie te nemen volgde ik niet op, dat was me een brug te ver. Langzaam voelde dat ik mijn maaginhoud een keuze had gemaakt. De juiste keuze. Niet tegen het verkeer in via de one way street maar linea rectum richting uitgang.
Geloof het of niet: krap acht uur later genoot ik van een rijsttafel en een Dame Blanche bij de chinees aan de Ulgersmaweg. Ik heb nog nooit zo lekker gegeten.
Foto: Joonas kääriäinen (Pexels)
