COLUMN – Ik heb een hekel aan nationale feesten. Mensen veranderen vaak in iets slechts. Vooral diegenen met weinig hersencellen. Die kopen met oud en nieuw het meeste vuurwerk.
Op de tv zag ik een man en een vrouw in het Duitse Meppen die al uren stonden te wachten voor een vuurwerkwinkel. Achter hen stond een lange rij. Veel langer dan het lontje wat ze wilden afsteken. “Voor hoeveel hebt u gekocht”, wilde de verslaggeefster weten. “Pakketje van 5000 euro”, zei hij zonder blikken of blozen. Mijn hond kroop jankend in z’n mand. Man, man, man, je zult toch je buren herkennen. Dan heb je nog twee dagen om een schuilkelder te graven, een Noodpakket te regelen en een helm te kopen op Marktplaats. Oh ja, en om je minnares onder te laten duiken bij vrienden op Rottumeroog. Met zoveel vuurwerk neem je tenslotte geen enkel risico.
Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen of er waren al twee dooien. Een jongen uit Nijmegen en een man uit Aalsmeer. Dat moet in beide gevallen een ongeluk zijn geweest. Hoewel de laatste nog geluk heeft dat de bloemenveiling in de buurt is en maandag om 7 uur open gaat voor een mooi grafboeket. Hij heeft waarschijnlijk een Cobra te laat weggegooid. Hand eraf. De chirurg probeerde het zaakje nog te sussen door te beweren dat er; “Niks aan de hand was”. Maar ja, daar ging het nou juist om. Toch jammer dat hier de amateurs de slachtoffers zijn. Theo en Thea hadden er jaren geleden nog zo voor gewaarschuwd; “Voorzichtig met vuurwerk anders kun je geen accordeon meer spelen en niet genieten van het vluchtje met het helikoptertje naar Beverwijk”.
Nieuwjaarsnacht is de hel op aarde. Neem Den Haag. Dat het tuig op ‘t Heeswijkplein, het Anna Blamanplein en de Hobbemastraat over alle grenzen ging was een ramp, maar nergens ontspoorde de situatie zo erg als op het Paul Krugerplein. Daar moest de politie zich uiteindelijk terugtrekken. Je zou zeggen; “Pliesie Schijtbakken”. Tot je tv keek. Het zal je vader maar zijn die daar voor een vuurwerkpeloton moet staan. Waar ging het mis..? Allereerst thuis. De kinderen hebben dezelfde dwarsstraat-hoofdjes als hun ouders. De buurt. Zet een stumper bij een andere stumper en ze willen allemaal de superstumper zijn. De politie. Heeft allang en definitief het gezag verloren. Pappen en nathouden helpt geen reet. Roep de noodtoestand uit. Laat het leger uitrukken. Leopardtanks door de straten. De loop gericht om het onderkruipsel te verdelgen. Acteer als een politiestaat. We beginnen bij de benen. Vijf keer vuren voor één Cobra. Dat wordt dan rolstoeltennis jongens. Of anders vier weken op je knieën schoffelen in Groningen.
Een vuurwerk van een heel andere orde barstte los in het Friese Thialf Stadion. Het gaat om Joy Beune en Kjeld Nuis. Joy is het wipkipje, zeg maar de toyjoy van Kjeld die haar beloofd heeft nooit een scheve schaats te zullen rijden. Joy stond een jaar geleden in de Playboy voor een vergoeding tussen de 80K en 150K. Da’s dus genieten van een paar dure tieten. Maar Joy huilde. Waar ze de rits in de Playboy opende wilde ze hem dicht doen tijdens de race. Ze kwam daardoor iets te laat binnen. Joy in alle staten. Kjeld over de zeik.
Dus luister KNSB’er Remy de Wit van de TC. Nou gewoon als de sodemieter die Joy Beune en Tim Prins voor de Olympische Spelen opstellen. Ik kan niet tegen huilende vrouwen. Anders sta jij straks alleen op de wereld.
Je heet niet voor niets Remy.
