De laatste week van het jaar is de ideale gelegenheid om mentaal te verdwalen.
Terwijl ik dit schrijf weet ik amper welke dag het is. Ik voel me geshuffeld. De Top 2000 is mijn muzikale kalender; over pak en beet driehonderd liedjes is het 2026. Als morgennacht de bladzijde wordt omgeslagen blijft mijn oom voor altijd achter in hoofdstuk vijfentwintig. Af en toe terug zal ik nog eens terugbladeren voor wat mooie herinneringen.
Maandag was de uitvaart in Woerden, de stad waar mijn oom de laatste jaren woonde. De dienst werd afgetrapt met een korte introductie, de uitvaartverzorgster verdween vervolgens achter een scherm en drukte vermoedelijk op play. These Are the Days Of Our Lives van Queen wikte voorzichtig de tranen los. Het is bijzonder hoe sommige liedjes een compleet andere lading krijgen wanneer je ze afspeelt tijdens een fotocollage van een overledene. Langzaam daalde het besef in: hij komt niet meer terug, we zullen vanaf nu in de verleden tijd over hem spreken. Ondertussen op het scherm: mijn oom. Lachend, sportend, omringd door familie en vrienden. Soms alleen. In een ziekenhuisbed, zijn pols in het gips. Hij zou er in zijn laatste levensweken ongetwijfeld een moord voor hebben gedaan om de kanker te ruilen voor een polsbreuk.
Mijn oom was sportman en muziekliefhebber. Hij hield van wielrennen en The Waterboys. Na de dienst – geen koffie met cake, dat wilde mijn oom niet – raakte ik aan de praat met mensen die ik al jaren niet meer had gesproken. “We zien elkaar eigenlijk alleen nog maar op uitvaarten”, zei iemand. “Ik weet nog dat jij in een heel klein stoeltje zat”, zei iemand anders. De ex-vriendin van mijn oom, met wie hij tot 2010 een relatie had, was er ook. Het is ontzettend gek om iemand tegen te komen die je vijftien jaar niet gezien hebt, ik kan me niet herinneren dat ik dat eerder heb meegemaakt. Na de dienst gaat het op een uitvaart binnen de kortste keren over vakanties en ander persoonlijk gedoe, schreef Herman Koch ooit. Hij heeft gelijk.
Aan het begin van de avond reden we terug naar Groningen. Vanaf de A12 zag ik in de verte De Grote Kerstboom. Mijn oom woonde lange tijd in Lopik, niet ver van die boom. Drie decennia aan herinneringen gingen door mijn hoofd terwijl ik keek naar de lampjes, die ik vanaf nu voor altijd zal associëren met These Are the Days Of Our Lives van Queen.
Foto: Peter Spencer (Pexels)
