Column: 4G

Column: 4G

COLUMN – Ik weet nog waar ik was toen bekend werd dat Rotterdam het had gewonnen van Maastricht.

Ik was in de Zuid-Franse Alpen, vlakbij Embrun, en stond samen met mijn vriendin aan een oever van de Durance. Het water kleurde poepbruin – het voornaamste teken dat het hoogseizoen voorbij was, zo had ik begrepen van een jongen op de camping die raftexcursies organiseerde.

“Als het eind augustus een keer flink regent komt al die drab van hogerop los, dan gaat het ineens van blauw naar bruin.”

Ik besloot maar te genieten van de lucht, die was nog wel blauw. De racefietsen stonden geparkeerd tegen een laag muurtje, in de nabije omgeving was verder geen mens te bekennen. Een vervallen blokhut deed op andere momenten dienst als grillrestaurant, getuige het bord op de gevel. In het gras lagen her en der vertrapte blikjes en stukken plastic. Ik probeerde me voor te stellen dat het op deze plek blijkbaar ook heel erg levendig kon zijn.

Het viel niet mee.

Op een zeker moment werd ik overvallen door de vraag die je tegenwoordig sneller kan beantwoorden dan vroeger: is er nog nieuws? Ik was niet zozeer nieuwsgierig naar Nederland, het was eerder een uiting van een lichte smartphoneverslaving. Want waarom zou je tijdens een vakantie in de Alpen, op een warme zomerdag in augustus, zittend aan een woeste rivier, in hemelsnaam geïnteresseerd zijn in het laatste nieuws? Als de bom valt merk je dat vanzelf wel.

Toch kon ik het niet laten.

Voor ik het goed en wel doorhad was het 4G-pictogrammetje blauw geworden, een paar seconden later verscheen WhatsApp in beeld. Zoals verwacht. Er appt altijd wel iemand, zelfs als je zelf nooit appt. Op de site van de NOS stond onderaan een rode balk, die ik wel eens eerder had gezien, maar niet vaak. Het was de rode balk die is voorbehouden aan grote gebeurtenissen. Een neergestort vliegtuig, aanslagen, het overlijden van een lid van de koninklijke familie; dat soort dingen.

Terwijl ik me afvroeg welk cruciaal nieuwsmoment me altijd zou blijven herinneren aan een zomervakantie in Zuid-Frankrijk, verscheen de tekst in beeld.

“BREAKING: Rotterdam organiseert 65ste Eurovisie Songfestival.”

Het vakantiegevoel stortte als een plumpudding in elkaar. Ik probeerde de schade nog te beperken door direct de 4G-verbinding te verbreken, maar het leed was al geschied – ik had teveel gezien. In een flits: een trotse Aboutaleb, het Songfestival-logo gefotoshopt op een pilaar van de Erasmusbrug. Een geciteerde oud-deelnemer die beweerde “nog nooit zo blij te zijn geweest”, en dat we het bovendien “zo ontzettend nodig hadden”.

Het idee dat Cornald Maas stond te dansen in de huiskamer bleef me nog enige tijd achtervolgen. Ik achtte het niet onmogelijk dat er, terwijl ik nog een slok nam uit mijn bidon, in Rotterdam intussen mensen opzoek waren naar een betaalbare woning in Maastricht.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg