Waar was u toen de skyline van New York vijfentwintig jaar geleden onder handen werd genomen?
Of als songtekst: Where were you, when the towers came down, in New York City? Don’t you know that I was making love? She was making love… (The Trammps).
Deze dagen staat de hele Facebook-tijdlijn weer vol 9/11-nostalgie. Ja, natuurlijk weet u nog waar u was. U zat voor de tv en kon niet geloven wat u zag. U dacht dat de Derde Wereldoorlog begon maar dat zou nog een kwart eeuw duren. Het kon allemaal nog veel gekker maar dat wist u toen niet.
Hoe kun je over dit onderwerp praten zonder dat het een hoog how can i make this about me-gehalte krijgt? Niet? Ik krijg daar altijd vreselijke jeuk van, van die figuren die in dit soort situaties schaamteloos de ik-kaart spelen. Kijk, deze BN’er is net overleden, hier staan we samen op de foto.
Maar goed, als columnist gelden er natuurlijke andere regels. Ik schrijf om u te vermaken en dat kan niet als ik niets persoonlijks mag delen. Dan kan ik mijn beroep niet uitoefenen. Dus sorry, maar het is effe niet anders.
Die bewuste dinsdag rinkelde de huistelefoon. Tudeluu-tudeluu-tuu-tuu. Of zoiets. Ik had mijn schooltas net onder de kapstok gesmeten zoals een veertienjarige dat doet. Ik liep naar de telefoon (want dat moest toen nog). Mama aan de lijn. Of papa in de buurt was? Ik paasde het toestel (met bescheiden antenne) braaf door. Er volgde een gesprek en mijn vader keek er ernstig bij. Of verbaasd, dat kan ook – het is wel vijfentwintig jaar geleden hé!
Toen het korte gesprek voorbij was zei mijn vader dat er vliegtuigen in het World Trade Center waren gevlogen. Ik dacht dat het World Trade Center een winkelcentrum was. Waarom weet ik ook niet. Iets met vliegtuigen, ja, dat was duidelijk, maar verder? Hup, richting de grote grijze kast die wij toen tv noemden. Tijd voor een stukkie duiding. Oh, dát is het World Trade Center. Ik herkende de torens uit een aflevering van Bassie & Adriaan. Op het moment van inschakelen moest de hele bende nog naar beneden komen en daarna ging de uitzending door, want ja, televisie was de enige manier om overzeese beelden te bekijken.
Later die avond kwam mijn oom op bezoek om een weekendje Duitsland voor te bereiden. Het leven ging door. Godzijdank hadden we toen nog geen NOS-liveblog.
Foto: Pixabay (Pexels)
