COLUMN – Isolation van John Lennon zou dit jaar eigenlijk op 1 moeten staan in de Top 2000.
In 2015 stond John Lennon op 1, met het legendarische Imagine. Allemaal dankzij een onbekende man, die even daarvoor een geïmproviseerd pianoconcert had gegeven. In het centrum van Parijs, ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de aanslagen. Imagine werd het symbool voor hoop in bange dagen.
Dit jaar zou Isolation dus eigenlijk op 1 moeten. Of Rollercoaster van Danny Vera, want 2020 laat zich misschien nog wel het beste omschrijven als een (emotionele) achtbaan. Met ups en downs en een klok die op hol lijkt te zijn geslagen – zó snel vloog dit jaar voorbij.
December is de grindbak van het circuit, het rangeerterrein van de tijd. December is de walvisstaart waarop het metrostel piepend en krakend tot stilstand komt – genoeg is genoeg. Het grootste voordeel van een jaar is dat het op een zeker moment afgelopen is. Klaar, Schluss, finito. Hoe erg het ook allemaal is; op 1 januari bevat de scheurkalender weer 365 nieuwe quotes. Of je dat nou wil of niet. Een nieuw jaar is als een nieuw pak printpapier, vol lege, sneeuwwitte A4’tjes.
Wie dit jaar een oudejaarsconference doet zou zich eigenlijk moeten focussen op januari. Januari, het equivalent van onbezorgdheid. Toen 2020 nog een heel leuk jaar leek te worden. Met spetterende optredens op fantastische festivals. Met een zinderende sportzomer. Met de beste wensen.
Om weer terug te komen bij de walvisstaart met daarop de ontspoorde metrowagon; de foto van die unieke gebeurtenis is wat mij betreft dé foto van het jaar. Het is een foto waar je een tijdje naar blijft kijken. Omdat je je ogen in eerste instantie niet kan geloven. Je denkt dat het in scène is gezet, dat het iets te maken heeft met opnames voor een nieuwe James Bond-film. Maar nee, niets van dat alles. Het is de keiharde realiteit. Ooit is besloten om aan het einde van de lijn twee gigantische walvisstaarten te plaatsen, in het verlengde van de rails. Wie had kunnen bedenken dat dit kunstwerk op een dag het leven zou redden van een machinist?
Niemand.
Dit jaar is in een vroeg stadium ontspoord – ook daarom sluit het metro-incident naadloos aan. In januari gleden we nog door het landschap, maar in februari begon het te piepen en te kraken. Maart trok aan de noodrem. Maart was de piloot die op het laatste moment de start afbreekt. Je kijkt opzij, door het kleine raam. De stoel duwt in je rug. Je verwacht ieder moment het asfalt onder je weg te zien zakken. De vleugels zwiepen op en neer – en dan klinkt een knal. Kort, maar lang genoeg om te weten; foute boel. Het asfalt zakt niet weg. De stoel waar je zojuist nog in werd gedrukt wil je nu lanceren. Een onontkomelijke buikschuiver maakt voortijdig een einde aan alle wilde plannen.
Een afgebroken start; iedereen weet nu hoe dat voelt.
Het is weer december. Eindelijk. Tijd om de klassieker van de Counting Crows uit de kast te halen:
A long December and there’s reason to believeMaybe this year will be better than the last
Laten we hopen dat december dit jaar niet te lang duurt. Ik ben wel toe aan een nieuwe scheurkalender.
Over de auteur
Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.
Foto: Derek Hogeweg
