Column: Astrid

Column: Astrid

COLUMN – Een oranje tompouce? Lekker belangrijk! Koningsdag is geen Koningsdag zonder Astrid Kersseboom. “Dit zijn kinderen van basisschool De WigWam en die hebben een stukje voorbereid”.

Nu ik dit schrijf is het zaterdagavond. De NOS heeft gezegd met een aangepast programma te komen op Koningsdag. Of Astrid daar deel van uitmaakt weet ik niet, dus ik kan het alleen maar hopen. Waarom ik dat hoop? Omdat niemand het Koningsdag-gevoel zó los kan maken als Astrid Kersseboom.

Sterker nog: ik durf met droge ogen te beweren dat, als u het stemgeluid van Astrid op een ander willekeurig moment zou horen – bijvoorbeeld op 9 augustus, of 14 november – uw eerste reactie zou zijn: “Huh? Is Koningsdag verplaatst?”

Koningsdag zonder Astrid is als een Tour de France zonder Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot; het kán, maar het klopt niet. Eigenlijk is het gewoon niet uit te leggen, maar toch denk ik dat u stiekem weet wat ik bedoel – en vermoed ik dat u er hetzelfde over denkt. Zonder daarbij arrogant te willen zijn.

Astrid doet sinds 2007 verslag van Koningsdag. Meestal gaat het ongeveer zo:

Rond een uur of tien ‘s morgens verschijnt er een helikopterbeeld van de geselecteerde stad – meestal van de kerk, of een ander imposant bouwwerk. De kijker krijgt even de kans om de beelden op zich in te laten werken. Of om een hap te nemen van de tompouce. Dan klinkt er een stem: “goedemorgen dames en heren, u kijkt naar het centrum van <Zwolle>. De bus met de koninklijke familie is zojuist gearriveerd, het wachten is nu op Zijne Majesteit. Het weer zit niet mee en dat heeft gevolgen, het is merkbaar minder druk langs de kant dan voorgaande jaren.”

Die Astrid, wat doet ze dat toch goed. Met haar geweldige stem.

Vervolgens begint de koning zijn rondje. Een handje hier en daar, even lachen naar groep 6 van een lokale bassischool. Klappen voor iets waar je normaal nooit voor zou klappen. En last but not least: altijd blijven lachen.

Astrid heeft oog voor detail: een vage bloedband van de oranjes die we slechts één keer per jaar te zien krijgen, wordt kort en bondig voorgesteld. “En daar is prins <…?…>, in gezelschap van prinses <…?…>. Zij laten even zien dat ze goed kunnen dansen. Hierna mogen ze een draai geven aan het rad, gemaakt door kinderen van de scouting.”

Ik hóór het haar gewoon zeggen.

Astrid doet het al jaren en het gaat al jaren goed. Alleen 2009 was een domper, toen het programma voortijdig werd gestaakt door de aanslag met de zwarte Suzuki. “Oh, en daar gaat een auto… Dit lijkt er niet bij te horen… Oh nee, dit is ernstig!”

Dit jaar komt er een aangepast programma. Koningsdag is Woningsdag. Ik kan daar persoonlijk niet om lachen. Ook ga ik niet in de huiskamer staan dansen met een oranje hoedje op mijn hoofd, zoals Kenny B graag wil. Laat ik eerlijk zijn: ik geef niets, maar dan ook echt helemaal niets om Koningsdag. Ik gun Willem-Alexander een leuke verjaardag. Of dat nou in Leeuwarden, Groningen, Eindhoven of Moddergat is, dat boeit me niet. Dit jaar zal de koning ons een paar keer online updaten over hoe de vlag erbij hangt op 27 april. Als ik hem was dan had ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens lekker los te gaan, ver van volk en media. Gewoon met Van Vollenhoven een krat Jupiler leegtanken. Wij vermaken ons wel met de aangepaste versie. Zolang het verslag maar in handen is van Astrid Kersseboom.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg