Column: Beest

Column: Beest

COLUMN – De mens wordt, binnen de biologische wetenschap, tot de dieren gerekend.

In het dierenrijk zijn leeuwen de koning, paarden de edelen en ezels dragen de last. Ondieren zijn er ook. De beestachtigen. In onze wereld noemen we ze gedrochten ofwel de monsters.

Monsters doen slechte dingen. In 2010 wordt een monster aangehouden voor het gewelddadig verkrachten van twee meisjes van 13 en 14 jaar tijdens Koninginnedag in Nijkerk. Onder schot gehouden moeten ze seksuele handelingen met hem en bij elkaar verrichten en verkracht hij ze vaginaal en anaal met een pistool in hun mond. Later vertelt het monster aan zijn vrienden dat hij trots is. Dat hij hier van heeft gedroomd. “Het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt”, zegt hij. Monsters hebben geen geweten. Monsters kennen geen spijt.

Terwijl er in eerste instantie 16 jaar wordt opgelegd geeft Rinus Otte, voorzitter van het gerechtshof, in hoger beroep het monster een fopstraf van 11 jaar zonder tbs. Als rechters zo onverantwoordelijk zijn dat ze of willens en wetens of uit een onzalige combinatie van achteloosheid, hooghartigheid en onverschilligheid dit soort monsters loslaten op hun op dat moment nog toekomstige onschuldige slachtoffers dan moet het tenminste mogelijk zijn hen medeplichtigheid ten laste te leggen. We kunnen beschuldigend gaan wijzen naar de instanties maar het was deze rechter die verdomde om de juiste straf te geven.

Rinus Otte is een mannetje dat zich verheven voelt boven simpele burgers. In columns en interviews (o.a. Trouw) neemt Otte geen blad voor de mond. Hij zegt ‘een groeiende afkeer van tbs te hebben’. “Ik bepleit een revival van de klassieke celstraf die niet pretendeert mensen te helpen”, aldus Otte. “Mensen kunnen alleen zichzelf helpen en als dit niet lukt moeten we treuren om het afglijden van een medemens maar niet meer dan dat.” Otte’s standpunten werpen een ander licht op de uitspraak om geen tbs op te leggen en dat maakt hem in die zin medeverantwoordelijk voor de dood van Anne Faber.

Vanwege zijn luilekkerstraf komt het monster spoedig vrij en moet gaan resocialiseren in de forensische psychiatrische kliniek Aventurijn in den Dolder. Het is ongelooflijk maar er bestaat een wet op privacy voor monsters. Dossiers over zijn ziekelijke verkrachting weigert hij te laten meesturen naar Aventurijn. Daar weten ze dus niet beter dan dat ze een ‘modelgevangene’ binnenkrijgen. Hij geniet daardoor het privilege van de vrijheid. Zo ook op 29 september 2017. Even boodschappen doen. Even Anne Faber vermoorden.

En alsof het verdriet nooit ophoudt voor de familie Faber is daar deze week het bericht dat het gerechtshof in Arhem niet goed genoeg heeft duidelijk gemaakt waarom de hardhandige arrestatie van het monster niet is meegenomen in de strafmaat. Er moet dus worden gekeken naar strafvermindering vanwege zijn harde aanhouding. De moordenaar en verkrachter brak daarbij zijn schouder. In de psychologie geldt dat voor als problemen zich opstapelen; “Je het monster moet doden als ie klein is.” Met dit monster te doden wacht men in ieder geval al veel te lang.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers