Column: Begrafenismuziek

Column: Begrafenismuziek

COLUMN – In de laatste maand van haar leven zei m’n moeder opeens vanaf de bank: “Kun jij wat muziek uitzoeken voor mijn begrafenis?” Ik richtte m’n ogen ten hemel alsof ik daar het antwoord zocht. “Waarom zoek je niet een leuk requiem uit”, zei ik stemmig. “Alsjeblieft geen sombere toestanden”, zei ma. Ik keek haar aan. “Wat wil je dan, Mieke Telkamp voor de meezingers?” Ze grinnikte: “Dan nog liever Afscheid nemen bestaat niet om de moed erin te houden.”

“Zou een smartlap wat zijn?”, vroeg ik hardop. “De Vlieger van André Hazes”, riep ik enthousiast. Onder toeziend oog van Rachel was André een paar maanden daarvoor met vuurpeilen de lucht ingeschoten. Althans zijn as. Ma keek verrast. “De Vlieger? Dan mag ik wel een flink stuk touw meenemen,” zei ze lachend. “Doe maar dat mooie nummer van die Roger huppeldepup.” Ik wist meteen wie ze bedoelde, maar kreeg het gewoon m’n strot niet uit. “Laten we anders toch maar Mieke Telkamp draaien”, probeerde ik nog, maar het pleit was al beslecht.

“Is het voor uzelf?”, vroeg de verkoper terwijl hij me meelijwekkend aankeek. The Last Farewell van Roger Whittaker stond op een dubbel-cd, ergens tussen 12 Deutsche schlagers met een hoog hoempahoempa-gehalte. Het irritante van Roger Whittaker’s stroperige en mierzoete liedjes, is dat ze zich nestelen in je hersenen. Ze vreten zich daar dwars een weg door alle cellen van je muziekcollectie. Tot overmaat van ramp ontstaat daarna de behoefte om dit ritmische geslijm de hele dag mee te neuriën. Dankzij deze zingende glijpaal houd je geen vrienden meer over. U bent gewaarschuwd.

Mijn moeder was bijna onderweg naar de hemel. Ze lag in haar kist te wachten op Roger’s Last Farewell. Opeens dreunde er een opzwepende Deutsche schlager door de luidsprekers van de aula. Bedroefde mensen keken plotseling blij. Iedereen raakte in een uitermate vrolijke stemming. Het blonde meisje van de DELA had wel het goede nummer gekozen, maar van de verkeerde cd. Ik stormde via de geluidskamer naar buiten. De DELA-crew stond verderop met een sigaretje voor het naburige crematorium. Het was een van de weinige plekken waar zowel de levenden als de doden nog mochten roken.

Net voordat de aula losbarstte in een Bierfeste mit Bradwurst und Lederhosen vond een elegant DELA-vingertje met een fel rood gelakte nagel het juiste knopje… “For you are beautiful, and I have loved you dearly more dearly than the spoken word can tell…” Ma, jij altijd met die Roger Whittaker. Al die vrouwen op leeftijd in bloemetjesjurken soppen weg bij die engerd. Krijgen we nog een extra schlager te horen door die DELA-muts. En na jouw begrafenis zit dat slijmnummer voor altijd in m’n hoofd. Je wordt bedankt!

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers