Column: Blok… Stef Blok

Column: Blok… Stef Blok

COLUMN – Het politieke landschap vertalen naar een Bondfilm, zoveel fantasie is daar niet voor nodig.

Den Haag is bovendien een prima uitvalsbasis. Den Haag, het Londen van Nederland, met een skyline vol kantoortorens, met ramen waarvan je je afvraagt wat er zich achter afspeelt. Dit sfeertje houden we even vast. Vooruit, in het Tweede Kamergebouw huist MI6. Er lopen de hele dag mensen in pakken rond met koffertjes vol geheime dan wel gevoelige informatie. Meestal gaat dat goed, een enkele keer niet, dan lekken er woorden uit. Functie elders. Een ongewenst inkijkje zegt soms meer dan duizend debatten.

De vergelijking is niet perfect, de verhouding tussen de ingrediënten is enigszins verstoord. Een Bondfilm gedijt het beste bij hooguit twee ploerten, exclusief handlangers. In politiek Den Haag is het moeilijk kiezen, het barst er van de schurken. Een wand met foto’s van tegenstanders, zoals getoond in de finale van Spectre, is snel gevuld, helemaal wanneer oudgedienden meetellen. Wandelend door de schimmige gangen passeren we achtereenvolgens portretten van Herman Heinsbroek, Eric Wiebes, Frans Weekers en Mat Herben. De serie eindigt bij een afbeelding van Dion Graus.

De man die in gestaag tempo door de gang loopt is Stef Blok. Stef Bond, of James Blok, kiest u maar. De man was niet voor niets voor de tweede keer op rij designated survivor tijdens Prinsjesdag, geef Stef Blok een zonnebril en je bent er bijna. Toegegeven: hij is wat aan de lange kant, oogt daarom misschien iets te slungelig voor een geloofwaardige Bond. Maar toch, Stef komt in de buurt, en dat kunnen er niet veel zeggen. Ik zie Grapperhaus nog niet van de ene treinwagon naar de andere springen, of hangend onder een hijskraan een wapen trekken. Stef Blok is onze James Bond. Je ziet hem zitten, in de lobby van een luxe hotel, aan een klein tafeltje. Op de smartphone livebeeld van de Troonrede, Zijne Majesteit aan het woord. Ieder moment kan er iets gebeuren, een knal, een schot, glasgerinkel, gegil, maar waarschijnlijk gebeurt er niets. Blok nipt wat aan zijn whisky, de blik op het scherm verslapt geen moment. De serveerster doet een poging tot oogcontact, wanneer de vraag komt op welke naam de bestelling mag, heft Stef voor het eerst zijn hoofd op. “Blok… Stef Blok.”

Om het compleet te maken hoeven we nu alleen nog maar de titel aan te passen naar No Time To Lie. Dan vat je de huidige situatie wel heel erg treffend samen.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg