Column: De Tour van 2020

Column: De Tour van 2020

Ook dit jaar wordt er drie weken door Frankrijk gefietst, maar daarmee is alles gezegd.

De Tour de France associeer ik met vakantie. Met zon, bergen en gigantische supermarkten waar ze ook kleding verkopen. Met krakkemikkige campingstoelen – van die stoelen die “krak!” zeggen als je er te hard op gaat zitten.

De Tour is zoveel meer dan een fietswedstrijd. Het is juist de hele entourage die het maakt tot wat het is. Het geklap van het publiek, de witte campers langs de kant. De zorgvuldig gemaaide graanvelden die vanuit de helikopter worden gefilmd, de prachtige beelden van het hooggebergte.

Er is besloten om de Tour dit jaar door te laten gaan. Op het eerste gezicht een overwinning. Maar als je wat langer kijkt komt vanzelf de vraag: hoe kun je een evenement van deze omvang zo tekort doen?

Natuurlijk, Kerst zonder kerstboom is nog steeds Kerst. Als de koning zich voortaan niet meer laat zien op zijn verjaardag kun je nog steeds Koningsdag vieren. Het kan allemaal. Alleen is de vraag of je het moet willen.

Dat de Tour nu verreden gaat worden buiten het vakantieseizoen zegt iets over de belangen. Blijkbaar zijn die zo groot dat het sociaal geaccepteerd is om gehavend verder te gaan. Hetzelfde is van toepassing op de voorjaarsklassiekers. Die worden straks alsnog verreden. In het najaar. In september, oktober en zelfs in een stukje november. Wielrennen heeft de naam op niets en niemand te wachten. Het is wat dat betreft een kei harde sport. Maar dat wil niet zeggen dat de organisatoren ook meedogenloos moeten zijn. Tussen het einde van de Tour en de start van de Giro zit nu krap twee weken. Dat is weinig. Dusdanig weinig dat je er vanuit kunt gaan dat de renners die de Tour fietsen niet zullen starten in de Giro. Omdat dat simpelweg geen zin heeft. Zonder een goed herstel ben je bij voorbaat kansloos.

De grote vraag is of de Tour van 2020 Parijs haalt. Het zou leuk zijn, maar de kans dat het niet lukt is groot. Het is niet uitgesloten dat er aanvullende maatregelen moeten worden genomen om de veiligheid van de renners te garanderen. Een grootschalig protest tegen de Tour zou me ook niet verbazen. Immers, er zijn genoeg mensen die zich afvragen waarom een fietswedstrijd in deze tijd door mag gaan. Het is maar sport. Ik kan me iets voorstellen bij die verontwaardiging. Het is wel is weer duidelijk wat er in deze ontwrichte wereld écht toe doet.

Een ander mogelijk scenario is dat dit de leukste Tour ooit wordt. Waarom? Omdat er een extra dimensie is toegevoegd. Behalve de sportieve prestatie zal het nu ook des te meer draaien om gezondheid in het algemeen. De winnaar van de Tour zal dit jaar meer zijn dan iemand die goed kan fietsen. Het zal iemand zijn die stressbestendig is op het allerhoogste niveau. De dagelijkse onzekerheid dat plotseling het halve peloton besmet kan raken zal niemand goed doen. Zeker de sporters niet, die het moeten hebben van hun conditie.

Aan het parcours zal het niet liggen, dat is ongekend zwaar. Het woord “buitencategorie” zal de komende weken regelmatig vallen. Eenmaal in Parijs zullen er niet veel sprinters meer over zijn. Deze Tour is gemaakt voor de klimgeit die dansend omhoog kan – en dat kunnen er niet veel. Bernal kan dat. Dumoulin misschien. Kruijswijk had het gekund, net als Froome.

De Tour van 2020 zal een speciaal plekje krijgen in de geschiedenisboeken, net als de rest van het jaar. De komende weken ga ik proberen de etappes te volgen. Waarschijnlijk worden het samenvattingen, ik heb immers gewoon een fulltime baan. Hoe dan ook: of we Parijs nou halen of niet, de charme is er wel een beetje af zo.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg