Column: Droom

Column: Droom

COLUMN – Festivalorganisatoren zijn geen boeren, daar mogen ze in Zandvoort blij mee zijn.

Als festivalorganisatoren boeren waren, dan was Zandvoort al lang en breed teruggegeven aan de zee, daar twijfel ik niet aan. Hier in Groningen zijn we in ieder geval blij dat het provinciehuis er nog staat. Zo radicaal als de boer, zo mak is de festivalbranche. Een tweede Unmute Us-protestmars is aangekondigd, echter, schreeuwen heeft weinig nut als er niemand luistert. Dit kabinet heeft de mondkapjes in de oren gepropt, ze halen ze er alleen uit als je Bernhard heet. Of Jean-Pierre van Reyzensteyn.

Ik droomde onlangs dat festivalorganisatoren boeren waren. Ik zag hoe Zandvoort, op de grote dag, met de grond gelijk werd gemaakt. Toegangswegen blokkeren is in Zandvoort een koud kunstje, zoveel zijn er niet. Een tractor is bovendien het ideale wapen. Vergeet drones, met een tractor kom je verder. Dranghekken? Geen probleem. Zandstrand? Piece of cake. In mijn droom werd Zandvoort afgesneden van de buitenwereld. Files van Amsterdam tot de kust, geen treinverkeer. Kortom: apocalyptische toestanden. Op de verder lege tribunes zat slechts één man. Een prins met een bril. Hij keek niet blij. Op het circuit ging het niet om Max versus concurrentie, maar om boer Holle tegen boer Vriezema. Als je dan toch met een tractor op een Formule 1-circuit staat kun je er net zo goed even een rondje maken. Een race durfde ik het niet te noemen.

Na afloop zaten de boeren aan tafel bij Jinek, tegenover de immer goedlachse gebroeders Coronel, een verbaasd kijkende Yvon Jaspers en een uiterst chagrijnige Bernard. Waarom ze uitgerekend deze dag moesten verpesten. “Wees blij dat we het gratis verpest hebben”, riep een stevige boer uit Lemmer. Niemand durfde te lachen. “Ach”, begon Yvon Jaspers na een ijzige stilte, “ze bedoelen het niet verkeerd hoor, die boeren. Ze drukken ze zich alleen wat onhandig uit. Deze leuke, radicale boeren zijn trouwens allemaal nog vrijgezel!”

Chef’Special kreeg alsnog de kans, tegen onkostenvergoeding, vijftien seconden op te treden. Tussen de items door. Iedereen blij. Behalve Bernard, die nog diezelfde avond werd geflitst op de A9 bij Holendrecht, met een slordige tweehonderd per uur. Als ambassadeur van een racewedstrijd is het feit dat je chronisch hardrijder bent natuurlijk een pré. Raceliefhebber ben je 24/7.

En toen werd ik wakker geschud, door de waan van de dag. Ik nam een hap van mijn ontbijtkoek en scande het nieuws. Vaccineren is nog steeds niet verplicht, tenzij je bij Leaseplan werkt en daar wil blijven werken. Nogmaals: vaccineren is niet verplicht. Uw gezagvoerder heet De Jonge, we hangen ergens boven een oceaan en de brandstof is op. “Dames en heren, we zullen dit toestel noodgedwongen moeten verlaten. Voor iedereen die is gevaccineerd ligt een parachute klaar. De rest zou ik willen vragen met de armen te wapperen. Oh ja: de stewardess komt zo nog even langs met een injectienaald, mocht u toch een parachute willen. Het is niet verplicht.”

Het idee dat ik ontwaakte in een nachtmerrie hield me nog een tijdje bezig, soms hoop je gewoon dat een droom de werkelijkheid is.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg