Mijn vader moest voor een operatie naar een Eindhovense kliniek, ik bracht hem weg.
Na het afscheid in de wachtkamer kwam ik een soort deadzone terecht; ineens ging ik een paar vrij te besteden uren tegemoet – zeer zeldzaam als je fulltime werkt en een zoontje hebt van vier. De kliniek zou bellen als het klaar was, zodat ik mijn vader kon opzoeken.
Dus stond ik daar ineens aan de rand van Eindhoven, op een maandagmiddag. Ik zette het op een lopen en ontdekte dat de Zeelsterstraat best lang is. Ik stak de ring over, niet ver van de plek waar ik mijn eerste rijexamen verprutste. Hoe zat het ook alweer? Iets met een grote rotonde en onaangekondigd wisselen van rijbaan. Zoiets. We hebben het over 2006 dus de herinnering is enigszins gefragmenteerd.
Terwijl ik verder liep vroeg ik me af hoe het met mijn vader zou zijn. Is hij al onder narcose? Is de chirurg al begonnen? Als het allemaal maar goed gaat…
Bij een kerkje sloeg ik rechtsaf. Via de Strijpsestraat liep ik naar de Willem de Rijkelaan, richting het oude, Oost-Duitse belastingkantoor. Een vreselijk saai gebouw om te zien maar leuker kunnen ze het natuurlijk niet maken. Eind 2008 – of was het later? – volgde ik daar een training voor een baantje aan de telefoon. Niets geworden en waarschijnlijk maar goed ook.
Ik was nu in de buurt van het terrein waar mijn oma woonde, de flat aan de Maria van Bourgondiëlaan. Ze woonde op drie hoog. Niet bijzonder hoog, maar hoog genoeg voor mooi uitzicht. Ik drentelde wat voor de ingang van de flat en belde intussen mijn tante om te vertellen dat ik mijn vader had weggebracht. Toen op een zeker moment een man via de schuifdeuren naar binnen ging greep ik mijn kans. Inbreken voor beginners. Goedbeschouwd had ik in dat gebouw niets meer te zoeken, maar ik mocht toch best even van het uitzicht genieten in het trappenhuis, op de achtste? Ik rende de trappen op zoals ik dat vroeger deed en kwam hijgend boven (vroeger ging dat toch soepeler). Natuurlijk, ja, het uitzicht was grotendeels hetzelfde gebleven. De paal van de McDonald’s aan de Noord Brabantlaan, het topje van de Hovenring. De silo’s bij het Beatrixkanaal. Het gebouw aan de Hurksestraat waar heel groot Plan B op staat. Op de achtergrond een gebouw in Veldhoven, meer naar links de flat aan de Telemannlaan waar mijn oma eerder woonde. Herinneringen, herinneringen, herinneringen.
Via het Severijnpark wandelde ik terug naar de kliniek. Bij de Lidl aan de Lievendaalseweg schepte ik twee chococroissantjes in een zakje. Even rustig gaan zitten eten lukte me niet. Ik liep nog wat rondjes door de wijk en vroeg me steeds af of de operatie al klaar was. Net op het moment dat ik het me even niet afvroeg ging de telefoon.
Foto: Pixabay (Pixabay)
