Vrijdag is het precies zes jaar geleden dat De Wereld Draait Door voor het laatst te zien was.
Ik keek regelmatig en vond het een ijzersterk format. Matthijs van Nieuwkerk, wat je ook van de man mag vinden, is een presentator van buitencategorie. Puur charisma. Zijn belangrijkste wapen: het aanstekelijke, jongensachtige enthousiasme, waardoor zelf de meest suffe items glans kregen.
DWDD was snel, actueel en zelden saai. Van Nieuwkerk droeg het programma volledig. In de beginfase zat er nog wel eens een andere presentator, maar uiteindelijk begrepen ze bij de publieke omroep dat ze weinig keus hadden; alleen met Van Nieuwkerk en niemand anders zouden ze geschiedenis gaan schrijven. Francisco van Jole, met alle respect, ongetwijfeld een sympathieke vent, maar gewoon niet goed genoeg.
Een paar uitzendingen van DWDD zijn me bijgebleven. Zoals die met de clash tussen Jort Kelder en Pieter Storms/Nina Brink. Kelder, pesterig zwaaiend met A4’tjes, tegenover een norse Storms die ergens ook wel aanvoelde dat hij het niet kon winnen. Liep het toevallig uit de hand of was dit voorbedachte rade? De redactie is natuurlijk niet achterlijk. Als je een vogelspin uitnodigt zet je er gewoon een muis tegenover. Vuurwerk gegarandeerd. Toen Rutger Castricum op een dag aan tafel zat werd hij onder vuur genomen door Felix Rottenberg. Héél toevallig.
Zes jaar na het einde van DWDD kunnen we wel stellen dat er nog altijd geen waardige opvolger is gevonden – en die gaat waarschijnlijk ook nooit gevonden worden. Andere tijden. Er is veel geprobeerd, zoals talkshows met wisselende duo’s. Best grappig, maar uiteindelijk gaat het er natuurlijk om dat je iets hebt wat anderen niet hebben. DWDD bracht een uniek roodzwart sfeertje met een aantal vaste ingrediënten, waaronder de tafelheer/dame en halverwege een bundeltje schijtlollige video’s ter ontspanning. Onderaan de streep waren vooral de charme en energie van Van Nieuwkerk doorslaggevend. Dan kwam er weer een of ander spuuglelijk schilderij in beeld, maar door het bijzondere verhaal bleef je hangen. De vaart zat er altijd goed in, Van Nieuwkerk kreeg vaak het verwijt dat hij gasten niet uit liet praten. Als hij dat wél had gedaan, was het dan nog steeds zo goed geweest? Ik betwijfel het.
DWDD was uniek. Zes jaar na het einde zullen ze bij de NPO vooral bidden dat er, op een dag, ergens, een nieuwe Matthijs van Nieuwkerk opstaat. Tot die tijd: lekker aanmodderen en er maar het beste van proberen te maken.
Foto: Burak The Weekender (Pexels)
