Column: Gekkenhuis

Column: Gekkenhuis

COLUMN – Mijn vriend Gerard werkt op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. “Ziet er gezellig uit”, zei ik wijzend op de tralies. “Hou daar maar over op. Het lijkt hier wel One Flew Over the Cuckoo’s Nest”, zei hij treurig.

“Vroeger dachten veel patiënten met een persoonlijkheidsstoornis dat ze Napoleon waren. Maar de laatste tijd willen ze allemaal Thierry Baudet zijn. Dan spelen ze op de piano een onsamenhangende versie van de vlooienmars en hangen ze geurzakjes met lavendel op hun kamer. Bij een slechte dag ruiken ze eraan en vliegen daarna vrolijk als de uil van Minerva over de afdeling. We laten ze maar begaan. Vanzelfsprekend mogen ze de inrichting niet verlaten. Te gevaarlijk voor de maatschappij. Dan gillen ze dat er nieuwe sloten op de deur zitten. Ze verwarren onze inrichting met het Forum voor Democratie partijkantoor. Best zielig allemaal.”

De vrouwengroep die hier veelal gedwongen wordt opgenomen is de meest agressieve. Die denken dat ze Nicki Pouw-Verweij, Eva Vlaardingerbroek, Annabel Nanninga of Astrid de Groot zijn en gaan keihard over lijken. Zelfs als een patiënt hier ligt te spartelen geven ze hem met hun pumps nog een trap na. De dames weten wel raad met mannen die op de grond liggen. Poe poe. Daarbij proberen ze alle gekke Thierry’s te beschuldigen van antisemitisme. We zijn al blij als we zonder incidenten de middagbingo halen.

Er zijn hier ook patiënten die denken dat ze Joost Eerdmans zijn. Die weten zeker dat Pim Fortuyn leeft. Vooral zo laten. Niks meer aan doen. At your service. De Eerdmannetjes beschuldigen de Thierry’s van het hebben van een donkere kant maar die hebben ze zelf ook. Om hun ogen beter aan het donker te laten wennen hebben we ze opgesloten in de bezemkast.

Gerard keek me aan en zijn gezicht vertrok in een pijnlijke grimas. “Wat is gek”, zei hij bedenkelijk. Soms is de buitenwereld krankzinniger dan achter deze muren. Ik vergelijk Baudet met de Italiaanse kapitein Schettino. Die zat na het kapseizen van de Costa Concordia als een van de eerste in de reddingsboten. ‘Kapitein lafaard noemen ze hem. Kijk, als je leider bent van een politieke beweging moet je niet eventjes aftreden. Das laf. En de volgende dag opeens terugkeren maakt je onberekenbaar. Zo ga je niet met mensen om die pal hebben gestaan voor jou en de partij.

Maar Thierry is verliefd op Thierry. Thierry de Grote, Thierry de Zonnekoning, Thierry de onoverwinnelijke. Thierry verdrinkt in z’n eigen tranen van ontroering over zichzelf. Thierry ziet z’n volgers als onderdanen. Niet als gelijkwaardigen. Dan is zijn gelijk het gelijk van de wereld en roept ie dat corona de wereld is ingebracht door George Soros om een nieuwe wereldheerschappij te starten. Thierry is de zwevende Icarus die wordt afgestraft voor z’n hoogmoed en overdreven zelfvertrouwen.

Hiddema hield hem nog in toom. Maar deze trouwe ‘Alfred Pennyworth’ heeft hem verlaten. Zoals zovelen hem de rug hebben toegekeerd. Opeens klonk Brahms uit een vertrek. Ik keek verbaasd. “Jahannes Brams pianoconcert nr 2 in Bes majeur opus 83?”, riep ik euforisch. “Dat is nog eens wat anders dan de vlooienmars.” “Daar speelt de echte Thierry”, fluisterde Gerard. “Vrijwillige opname. Wil even niks aan z’n hoofd behalve pianospelen.” Hij wreef over z’n kin. “Live is crazy. Thierry is crazy. Forum is crazy”. Hij keek me aan en zuchtte: “Forum voor Democrazy”

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers