Column: Gelukkig

Column: Gelukkig

COLUMN – “Iedereen zal zich 2020 een leven lang herinneren”, sprak de koning in maart.

Dit jaar zal de koning zelf ook wel een tijdje bijblijven, vermoed ik zo. Hoe was 2020 verlopen zonder COVID-19? Een zinloze vraag – maar wel een leuke vraag om over na te denken.

Grote trekpleister was natuurlijk de Formule 1 geweest. In het pittoreske Zandvoort. Een plek waar je prima rondjes kunt racen, maar het wordt ingewikkelder als er elke vijf minuten een stampvolle intercity arriveert. Daar is Zandvoort niet op gebouwd. Dus dat was natuurlijk, geheel volgens voorspelling, faliekant mis gegaan. Wat doen mensen die slachtoffer zijn van de NS? Precies: die slaan aan het twitteren. Met allerlei passief agressieve hashtags. Om even duidelijk te maken dat je Formule 1-liefhebbers niet zomaar als haringen in een ton kan vervoeren.

Gelukkig is ons dit social media-leed bespaard gebleven.

Ik had kaarten voor een optreden van Oleta Adams in De Oosterpoort. Dit optreden stond gepland voor 23 maart en ging niet door. Erg jammer, maar goed. Een optreden van een zangeres die bijna zeventig is blijft een gok. Laten we eerlijk zijn. De Phil Collins van nu is ook niet meer de Phil Collins uit de Genesis-tijd. Anders hinkel je niet met een wandelstok over het podium. Ik had me erg verheugd op Oleta Adams. Vooral op de uitvoering van “Get Here”. Maar nu ik er zo over nadenk, weet ik niet of die hoge uithalen nog gehaald zouden zijn. Ik denk eigenlijk van niet.

Gelukkig klinkt Oleta op een cd nooit vals.

De Olympische Spelen dan. De datum van de wegwedstrijd bij de mannen stond aangekruist in mijn agenda. Tweehonderdzestig kilometer fietsen over een parcours in Tokio. Lekker een uur of zeven wielrennen kijken, daar kun je mij heel blij mee maken. De hele dag in joggingbroek op de bank. Maar goed, de Nederlanders hadden waarschijnlijk geen deuk in een pakje boter gereden. Oké, misschien Van der Poel. Mathieu van der Poel. Ontzettend sterke renner, maar natuurlijk geen échte Nederlander. Dat merk je zodra hij zijn mond open doet. Mathieu is een Belg met een Nederlands paspoort.

Gelukkig ging de wegwedstrijd niet door. Een gouden helm winnen; dat wens je je ergste vijand niet toe.

Nu we het toch over sport hebben; het Europees Kampioenschap voetbal ging niet door. Een EK met twaalf gastlanden. De voetballers hadden hierdoor veel moeten reizen – en daar hadden ze zich, voetballers kennende, over beklaagd. Niet op Twitter, maar na afloop van de wedstrijd, voor de microfoon van de legendarische Bert Maalderink. Dat was de eerste twee dagen nog wel grappig geweest, maar vervolgens zou de schaamte het hebben overgenomen. Pure schaamte, over hoe je het in je botte harses haalt om met een buitensporig salaris te gaan lopen zeiken over snoepreisjes. Van stadion naar stadion.

Gelukkig ging het EK niet door. Los daarvan: we waren in de poulefase gestrand. Sowieso.

Het plan was om in de zomer een paar weken naar Oostenrijk te gaan. Dit hebben we toch maar niet gedaan. De Belgische Ardennen zijn ook heel leuk. Dat wist ik al, want ik kom er vaker. In Oostenrijk was het ongetwijfeld baggerweer geweest. Twee weken non-stop regen. En hagel. En onweer. Het hooggebergte is meteorologisch onvoorspelbaar. In de Ardennen was het anderhalve week lang dik vijfendertig graden. Heerlijk. Kreta was er niks bij.

Zo zie je maar: zelfs de grootste catastrofes kennen een moment van genade. Gelukkig.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg