Column: Happy birthday

Column: Happy birthday

COLUMN – Ik probeerde me voor te stellen hoe het is om op je vijftigste verjaardag verantwoording te moeten afleggen aan het Nederlandse volk.

Een verjaardag is bij uitstek geen geschikt moment voor een beladen gesprek, tenzij je toe bent aan nieuw servies. Matthijs van Nieuwkerk had geen moeite met de rol van olifant in de porseleinkast. De gifbeker moest leeg, hij zei het zelfs letterlijk. Van Nieuwkerk mocht anderhalf uur lang zijn journalistieke kunsten laten zien. De sandwichmethode pakte meerdere keren goed uit. “Prachtige foto van uw man, zo zien we hem nooit… Wat vind u van die speedboot van twee miljoen?” De speedboot mocht niet ontbreken. De speedboot is de stok geworden om mee te slaan. Wat het koningshuis de komende tijd ook doet, al doen ze het nog zo goed, we hebben altijd nog die speedboot achter de hand.

Máxima bleek het woord schalks niet te kennen. In die zin was ze goed ingeburgerd.

Korte fragmenten tussendoor lieten zien wat er van ruim twintig jaar Máxima was blijven hangen. We zagen het verlovingsinterview (“beetje dom”) uit 2001, gevolgd door de traan tijdens de huwelijksceremonie. Het huilen stond Máxima, die min of meer gedwongen werd opnieuw naar de beelden te kijken, intussen nader dan het lachen. Het echte breekpunt moest toen nog komen.

“Ik wil het toch ook even hebben over je zus.”

Er kwam een tissue tevoorschijn. De zelfmoord van Inés Zorreguieta was de druppel die de emmer deed overlopen. Het was de genadeklap waarvan je wist dat ie ging komen, Matthijs stuurde er voortdurend – al dan niet met behulp van de sandwichmethode – op aan. “Ze is jarig hoor”, zei ik tegen de tv. Máxima kon het ene moment niet meer stuk, het volgende moment moest ze stuk. De lijst met organisaties waarvoor ze zich inzette was lang. Voor een koningin gingen mensen ineens spontaan rechtop zitten.

“Lukt alles niet gewoon omdat u Máxima bent?”

Mocht de speedboot ooit in de vergetelheid raken, dan staat Griekenland in de startblokken om het stokje over te nemen. De inschattingsfout bleek inderdaad een inschattingsfout. Bij het koningshuis denken ze in mogelijkheden. Als je moet kiezen tussen je laptopscherm openklappen in Wassenaar, of in Zuid-Griekenland, dan is de keuze snel gemaakt. Dan maar wat minder populair. Van Nieuwkerk haalde ongevraagd de schets toch nog maar een keer tevoorschijn: een ijverig, gefrustreerd volkje, compleet murw gebeukt door mondkapjes en beperkende maatregelen, versus een welgesteld koningskoppel, dat in een privéjet de vrijheid tegemoet vliegt.

Oké, het was een beetje dom.

De eindfase van het interview werd opmerkelijk ingeluid. “We zijn bijna klaar. U heeft drie dochters, ik ga ze even een voor een bij langs”. Van Nieuwkerk hing als vanouds over de tafel. Zijn blik stond op standje onbegrensde nieuwsgierigheid. Wat dat betreft was er niets veranderd sinds de laatste uitzending van De Wereld Draait Door, een jaar geleden. “Happy birthday” zei Van Nieuwkerk als slot, wat enige sarcastische lading had gezien de zware onderwerpen die de revue waren gepasseerd. De camera verliet de kamer, de aftiteling liep. Het plein voor Huis ten Bosch werd gefilmd. Hoewel we Matthijs voor het interview naar binnen hadden zien gaan zagen we hem niet naar buiten komen.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg