Column: Het gelijk

Column: Het gelijk

COLUMN – De tweede gast van dit College Tour-seizoen was Marc van Ranst, de Vlaamse Jaap van Dissel.

Ik kijk nooit naar College Tour, de tv stond toevallig aan. In de beginperiode van het programma keek ik wel, bij Holleeder ben ik afgehaakt. College Tour zou beter The Interview kunnen heten, lang niet alle gasten hebben gestudeerd, sterker nog: een groot deel heeft het succes te danken aan het feit dat de schooltas al vroeg aan de wilgen werd gehangen. Enige constante is dat alle “deelnemers” in zekere zin iets hebben bereikt in hun leven, goedschiks dan wel kwaadschiks. Mensen afpersen en vastketenen in een roestige loods telt dus ook.

Twan Huys doet het leuk, het mag soms wat minder ernstig qua blik. Twan weet hoe je iemand kan laten praten, namelijk: door stil te zijn. Dit verklaard meteen waarom er in de uitzending met Holleeder destijds nauwelijks werd gesproken, het programma veranderde tijdelijk in Staredown. Twan: die paar miljoen, waar zijn die gebleven? …

Marc van Ranst is een van de krachten achter het coronabeleid bij onze zuiderburen, ik kende hem alleen van naam, uit het nieuws. Een ex-militair was eerder dit jaar naar Van Ranst opzoek, zeer waarschijnlijk niet om gezellig een bakje koffie te drinken. Een confrontatie bleef uit, zodoende zat de topviroloog bij College Tour, klaar om zijn verhaal te doen. “Als ge geen ego hebt komt ge nooit op tv”. Van Ranst gaf het maar gewoon toe, hij is ijdel. Je hoopte dat Ernst Kuipers en Diederik Gommers keken.

Wat na vijftig minuten dialoog vooral bleef hangen, was de intrinsieke motivatie van Van Ranst om “het gelijk” te beschermen, zelfs in online discussies. De man leek de rust zelve, maar in feite keken we naar een slapende vulkaan. Het borrelde daarbinnen, zoveel was zeker. Een uitbarsting lag altijd op de loer. Twijfelaars en tegenstanders, met betrekking tot de maatregelen, dienden rekening te houden met verstikkende aswolken. Van Ranst heeft over alles een mening, tot aan de Gazastrook toe, en dat zullen we weten ook. Het had een aflevering van Jambers kunnen zijn. Overdag is hij topviroloog, ’s avonds, wanneer de straatlantaarns het asfalt verlichten, grijpt hij naar het toetsenbord. Ik scrolde door de tweets van Van Ranst, het was veelzeggend. Er waren geen spelfouten te ontdekken in passieve krachttermen als “mogen wij dat vinden – ja, dat mogen wij vinden”, en “als ge geen koe of paard bent, neem dit middel dan niet”. Omdat er nou eenmaal mensen zijn die denken dat je Glassex moet drinken om je organen te beschermen.

Dat Van Ranst een bovengemiddeld groot ego heeft had hij niet eens hoeven zeggen, we zagen het zo wel. Het zou me niet verbazen als Van Ranst persoonlijk op deze column reageert. “Wel ja, die stukskes van u raken kant noch wal, ga toch ’s aan het werk.” Van Ranst is de voetballer die na afloop van de wedstrijd de tribune opstuift. “Dus gij maakt apengeluiden? Hebt ge enig idee wat een aap is?” Van Ranst is de SUV-rijder die al bumperklevend probeert duidelijk te maken dat je harder mag, als het te lang duurt steekt hij er rechts voorbij. Van Ranst is de gids aan wie je niet mag twijfelen, ook niet als je tot je nek in het moeras staat en er tien krokodillen op je afkomen. Van Ranst is de gezagvoerder, het vliegtuig is vleugellam, de zuurstofmaskers bungelen boven de stoelen, door de intercom klinkt “als ge gewoon doet wa ik zeg komt alles goe”. Van Ranst is de leraar die elke misstap beantwoord met een ellenlange preek, mensen die een keer te laat komen, intelligent of niet, zijn wappies.

Ik kijk nooit naar College Tour, maar vond deze uitzending toch wel erg leerzaam. Het gelijk bestaat, en het heet Marc van Ranst.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg