Column: Het ongemak van Kerst

Column: Het ongemak van Kerst

COLUMN – Geef toe: Eerste kerstdag is vooral een wedstrijd wie het langste in de keuken kan staan.

Dit jaar is alles anders. Er hoeven geen tafels tegen elkaar te worden geschoven, geen stoelen van zolder te worden gehaald. Je hoeft geen kleurpotloden klaar te leggen voor je kleine nichtjes.

Jammer? Ik weet het niet.

Natuurlijk, het kan gezellig zijn om weer eens slap te lullen met die ene oom die je een jaar niet gezien hebt. Verder zijn de kerstdagen toch vooral het equivalent van ongemakkelijk. Omdat het allemaal zo gekunsteld is. Alsof iemand ooit een wetboek heeft gemaakt waarin staat dat je op Eerste kerstdag aardappelkroketjes dient te serveren, met als toetje crème brûlée. 

Het is allemaal zo voorspelbaar – en daarom juist niet leuk. Het nadeel van mensen lang niet spreken, is dat gesprekken blijven hangen in algemeenheden. “Werk je nog steeds daar?”, klinkt het dan tussen de alcohol door. “Nee,” antwoord ik.

“Oh”

Eerste kerstdag begint toch meestal wat braafjes. Gezellig in een kringetje. Koffie en een stuk taart, terwijl de laatste boterhammen nog worden verteerd. “Hebben jullie een nieuwe auto?” klinkt het vanuit het niets. “Nee”, antwoord ik. “Deze hadden we vorig jaar ook al”.

“Oh”

Dat mensen slecht luisteren is algemeen bekend, maar het ligt er nooit zo dik bovenop als tijdens Kerst. In het begin gaat het nog wel, in het brave kringetje. De koffiekan komt nog een keer langs. Familieleden druppelen binnen en groeten wat ongemakkelijk. Er moet een extra stoel komen; het grote improviseren kan beginnen. De stoel staat op zolder. Hij is niet licht en niet zwaar, maar zwaar genoeg om er mee van de trap te lazeren.

Intussen worden kopjes en schoteltjes opgeruimd. De vaatwasser draait op volle toeren. Iedereen is in afwachting van het officiële startsein… Wie zou er dit keer als eerste om een biertje durven vragen? Zodra de dop van de fles is gaat het hard. Nuchter is Kerst niet te doen, ik spreek uit ervaring. Je voelt je dan een beveiliger tijdens Pinkpop. Een beveiliger die, terwijl de Rolling Stones staan op te treden, met zijn gezicht naar het publiek moeten blijven staan. 

Dat is gewoon niet vol te houden.

Alcohol is een reddingsboei en de meesten duiken er meteen bovenop. De organisator geeft daarom doorgaans aan waar de koelkast staat, voor zelfbediening. Het tempo zit er direct goed in. Biertje hier, biertje daar. Wijntje bij de ossenhaas, glaasje port bij de kaas. Na het afsluitende kopje koffie stopt het niet, nee, dan is het tijd voor sterke drank.

Geloof me: uw lever is blij als het 2 januari is.

Dit jaar is alles dus anders. Geen huiskamer vol, maar een select gezelschap. Of Kerst ooit weer terugkomt in zijn oorspronkelijke vorm? Niemand die het weet. Wat mij betreft niet. Het is allemaal prima zo. Dat gemaakte, dat decadente – waar is dat in hemelsnaam goed voor? Waarom moet het allemaal zo overdreven? Als ik luxe wil eten ga ik wel naar De Librije. Hopelijk gaan we vanaf nu allemaal weer eens normaal doen met Kerst.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg