Eind 2007 heb ik mijn ogen laten laseren bij VisionClinics in Delft. Aan bijna twee brilloze decennia komt deze week een eind.
De behandeling, ja, die herinner ik me nog wel. Het laseren zelf ‘stelt weinig voor’, zo stond er in de brochure. Ik weet niet meer precies hoe lang de behandeling duurde. Wel weet ik nog dat er een vrouw flauwviel in de wachtkamer (spanning), en dat ik voorafgaand aan de ingreep een piepklein tabletje moest slikken (tegen diezelfde spanning). De dienstdoende arts deed wat checks en toen kon het laserfeest beginnen. Kijk daar maar in, ja, mooi, je doet het heel goed.
Voor ik er erg in had zat ik weer overeind. De verpleegkundige vroeg me hoe laat het was. Ik keek naar de klok aan de muur, en verrek… Ik zag scherp! Of in ieder geval: scherper. De volledige correctie volgde in de dagen daarna. Volledig volgens plan.
Waarom ik mijn ogen liet laseren? Pure ijdelheid. Natuurlijk, een leven zonder bril biedt ook praktische voordelen. Lenzen heb ik geprobeerd, maar na een hoop gestuntel bij de opticien wist ik dat dat niets zou worden. Laseren bleef over. In 2007 was ooglaseren al normaal, maar nog lang niet zo normaal als nu. Met mijn vader bezocht ik een informatieavond, we kregen uitleg van een man met een bril. Hilarisch natuurlijk. De vraag die moest komen kwam toen de man vroeg of er nog vragen waren. Hij bleek ongeschikt voor behandeling vanwege een dun hoornvlies. Vette pech. Iemand vroeg of de resultaten blijvend zijn. “Meestal wel”, begon de man, “maar er is een kleine groep pechvogels die uiteindelijk toch weer een bril of lenzen nodig heeft.”
Aanvankelijk zag ik scherp, daar valt niets op af te dingen. Inmiddels al een hele tijd niet. Ik heb lang gewacht met een meetmoment. Veel te lang. Het waren de avonden die me begonnen te nekken. Overdag was het allemaal wel te doen, maar in het donker werd ik onzeker. Voorbeeld: de A50 van Apeldoorn naar Zwolle. Het laatste stuk voor Zwolle is niet verlicht, en dan is het ineens toch wel heel donker. Bovendien had ik last van ‘uitgesmeerde’ lichtbronnen. Ja, ga het maar uitleggen aan iemand die nog nooit een bril of lenzen nodig heeft gehad. Twee weken geleden was mijn grens bereikt.
Het is heel gek om (weer) scherp te zien. Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt, of, zoals in dit geval: ik heb nu eindelijk weer wat ik al die tijd niet had.
Foto: Pixabay (Pixabay)
