Column: Insulineloopje

Column: Insulineloopje

COLUMN – Het is rustig in het dorpje waar mijn huis woont, niets nieuws eigenlijk, dat is hier dagelijkse kost

Het is een van de zes dorpen die rond-om en met het Oost-Groninger koopmansstadje samen de gemeente maken. Letterlijk een straat van mij verwijderd liggen de grote Groninger akkers, nu nog leeg en verlaten maar straks weer gevuld en vol met gewas.

Rust en ruimte genoeg hier en ook al weten we in ons dorpje hoe de wind waait, het is hier groener als de meeste mensen zich kunnen voorstellen, zeker als de lente straks in alle hevigheid zal toeslaan. De vogels laten van hun aanwezigheid al veel horen & zien en als ik dapper door het dorpje stap en mijn dagelijkse insulineloopje neem hoor ik de bonte specht op de achtergrond. Bij het haventje aangekomen sta ik even stil en zet de afgemeerde platboomde schuit op de foto waarop jaarlijks Goedheiligman & Co. arriveert waarna ik m’n voeten weer in beweging zet richting markante dorpstoren.

Door de situatie van het moment is deze zondagochtend nog rustiger dan normaal en ik denk er niet aan om afstand te bewaren en dat hoeft ook niet als je helemaal niemand tegenkomt. In gedachten ga ik een kleine twintig jaar terug in tijd toen ik m’n rondjes liep in avond-donker en ochtend-schemer. Insulineloopjes, aangevuld met Cardiotochtjes.. het klinkt eigenlijk best bizar als ik het zo lees maar het was en is voor mij iets om gezond bij te blijven, heeft iets met geest, lichaam en leefstijl te maken.

Toen liep ik door donker verdekt mijn rondjes, niet omdat ik bang was iemand te besmetten met een hart- of vaatziekte, diabetes, of kanker, nee. Toentertijd was ik wat wereldberoemd in eigen streek en gebeurde het geregeld dat ik staande werd gehouden en er met koele Grunneger understatement geïnformeerd werd hoe het er mee stond: ”Hee, hou ist, bist nog nait dood, ja”

Terwijl ik mijn ene voet voor de andere zet en door het nagenoeg verlaten dorpje loop laat ik mijn gedachten gaan naar het verre Zuiden, naar FB-vriend & kameraad Wim Tilburgs in Brabant. Oud-Libanon veteraan en even eigenwijs als dat ie zwaar was – met nadruk op het woord WAS. Fors van postuur, gekweekt door fastfood en ander fout voedsel, aangevuld met handenvol pillen en poeders was zijn lichaam letterlijk ten dode opgeschreven. Overgewichtige en eigenwijze Wim heeft zich toen zelf net op tijd bij het nekvel gepakt, een denkomslag gemaakt en radicaal van koers gewisseld, en.. met succes!

Hij heeft zijn leefstijl aangepast, anders eten, anders denken, anders doen, veel bewegen, actief zijn en is nu even sterk en gezond als hij dwars is. Met zijn stichting Leefstijl Als Medicijn heeft hij in enkele jaren tijd een stevig statement neergezet. Steeds meer artsen, wetenschappers en diabetesspecialisten scharen zich om hem heen, net als duizenden Nederlanders die baat hebben bij zijn beschreven aanpak en daarmee de strijd zijn aangegaan met diabetes. Veel deelnemers met behaalde successen, vaak compleet van de pillen af en geregeld ook van de insuline, maar dan wel.. actie!

Bewegen met die hap, lopen .. loop je gezond, hou je weerbaar, versterk het immuunsysteem want echt, je organen gaan eraan zoals je nieren en de kans op kanker en hartfalen (om maar een paar te noemen) neemt alleen maar toe, dus.. de paden op de lanen in, frisse neus halen, zuurstof tanken en elke dag ’s morgens en ’s avonds een uurtje stappen, dat is van levensbelang. Nee, niet in kuddes tegelijk, dat ook weer niet, maar kom en blijf in beweging, maak een boswandeling, een rondje met het hondje, tippel een stuk over het industrieterrein.

Met de situatie zoals nu, die geen mens op de wereld eerder meegemaakt heeft, is het ineens verdraaid lastig geworden om aan je gezondheid te werken, de angst voor het onbekende regeert en dat in combinatie met menselijke domheid maakt al snel dat men je veroordeeld, dat je geen rekening houdt met ‘De Risciogroep’.

Net als miljoenen Nederlanders blijk ik al jaren notabene ‘Risicogroeper’ te zijn. Sinds mijn moeder in 1976 op 57-jarige leeftijd als eerste van de familieroedel door kanker bezweken is heb ik mij met meer dan gemiddelde interesse gestort op oorzaak en gevolg. Diabetes en kanker hebben nauwe familiebanden, evenals Alzheimer/Dementie en hartziektes. Sinds het overlijden van moederlief lijkt – terugkijkend in de tijd – ons verhaal wel een beetje op de misdaadroman van Agatha Christy: 10 kleine negertjes. “Tien kleine negertjes, die dansten in de regen, eentje viel er in de plas, toen waren er nog negen”.

Daar begon de aftelling bij ons, van de negen kiddo’s die we samen waren zijn we nu nog (maar) met vier. Zij die gingen, gingen er vlot, veel te vroeg en ongewild vandoor, geregeld ver onder de 60-jaar afgezwaaid aan de gevolgen van genoemde ziektes met kanker als doodsoorzaak op nummer 1. Aan heel wat sterfbedden in de familie heb ik gestaan, weet er denk ik een beetje over mee te praten hoe het er in veel gezinnen in Nederland al jarenlang aan toegaat. Afgelopen jaar werd alleen al bij 117.631 mensen in Nederland kanker geconstateerd en stierf 31% van hen een kommervolle dood, da’s best een handjevol en dan hebben we het nog niet eens over de 25% die aan hart- en vaatziekten het tijdelijke voor het eeuwige verruilden.

Wat een drama’s allemaal weer denk ik dan bij mezelf, terwijl ik met mijn voeten over de brug wandel en de thuisroute insla. Maar nee, ik laat me niet kisten hoor, ik heb een andere koers in gedachten die erop gericht is dat IK win en tot nu toe slaag ik daar best aardig in al mag ik het van mezelf zeggen. Jezelf gewoon niet gek laten maken, niet in alle drama & sensatie meegaan, ZELF je hoofd gebruiken, ZELF denken en niet als een schaap de kudde NA-hossen, verstandig omgaan met jezelf en anderen. Ik ga al jaren niet meer op visite als ik al een keer verkouden ben, zeker niet bij mensen die vanwege hun gezondheid ook een ‘risicogroeper’ zijn.

Vooral nu neem ik het zekere voor het onzekere, beter voorkomen dan genezen en kom ik mijn afspraken met vriendin Betty van 80+ niet na, ik laat haar dus in haar eigen vet gaarkoken en kom dus niet langs zoals afgesproken (Groetjes Betty). Ik hou me daarentegen ook aan de afspraak om niet langs te komen bij Ria die ik bij deze een hart onder de riem steek, hou je goed meisje! M’n dochter zie en groet ik op afstand, niet dat ze geen knuffel wil maar ze is om mij bezorgd, m’n buurventje van 5 die deze week weer bij z’n pap is, is daarin ook heel praktisch en geeft me met uitgestrekte armen en op 2 meter afstand een pakkende knuffel en ook mijn sociale netwerk heb ik strikt beperkt.

Maar… dit alles gaat weer voorbij en volgend jaar om deze tijd kunnen we misschien terugkijken hoe het een en ander voor ons als mens heeft uitgepakt. Wij.. als stugge Noordelingen .. doen het op zich helemaal nog niet zo gek in deze ongewone tijd. Eigenlijk zouden we elkaar gerust een klein klopje op de schouder moeten geven en aanmoedigen om zo door te blijven gaan en ook de rest van onze landgenoten aanmoedigen om vooral positief te blijven. Bouw aan je afweersysteem, wees en wordt ook geestelijk weerbaar en wacht even een dag voordat je bijvoorbeeld via social media een sensationeel bericht copy-and-paste de wereld in drukt.

In de straat aangekomen waar m’n huis woont denk ik aan plaatsgenoot en artiest Alex, met hem sprak ik kortgeleden via de app over de macht van de pen, over het verstrooiend creatieve, het ontspannende en rustbrengende ervan en hij liet weten aan het componeren te zijn dus iets moois uit zijn pen, begeleid door zang & muziek zal binnenkort te horen zijn. Ik antwoordde hem daarop dat ik mijn toetsenbord wil inzetten om wat verstrooiende schrijfsels te produceren en wat u nu leest is een daarvan.

Mijn verhaal is vooreerst teneinde, maar ik ben er – net als u – nog lang niet klaar mee, ‘Alles geht voruber’ zoals onze Oosterburen plachten te zeggen ‘und die haben recht’. Koppie aan en laat je niet gek maken, elke dag is er weer een nieuwe dag, de zon schijnt en het wordt elke dag warmer, de natuur ontplooit zich, de bloemen spetteren bijna de grond uit en de bladeren aan de bomen beginnen al te komen en zwaaien u toe.

Frisse zuurstof in massa’s in de maak, een nieuwe lente, een nieuw geluid, een nieuw leven. Wees wijs en maak een ommetje, neem een zonnebad maar wees GEEN kuddedier, wees en blijf alert, kritisch, geloof niets zo maar en controleer alles, hou voldoende afstand en maak een wandeling. Denk aan wat leuks als u uw voeten hoort stappen in de straat, maak uw eigen Insulineloopje.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Bert van Vondel. Bert is vrijdenker en oprichter van Stichting Vredesonderwijs Nederland. Als gastdocent geeft hij lessen in vredesonderwijs op basisscholen en middelbare scholen door heel Nederland. Bert schreef diverse boekwerken onder het pseudoniem van o.a. Fre Morel en Bertus Blommink.

Foto: Bert van Vondel