Column: Kaarsen en deugneuzen

Column: Kaarsen en deugneuzen

COLUMN – Het liefste ga ik hier zo snel mogelijk weg. Weg uit dit bekrompen en steeds meer afglijdende land. Ik wil geen Stella fiets. Ik wil geen koning Toto. Ik wil geen zure zeurdozen als Angela de Jong, Yesim Candan en Roos Schlikker. Met hun verbolgen snuitjes. Hou op met die theatrale komedie. Jullie staan daar echt niet gratis te janken. Allemaal aansluiten in de rij. Allemaal een mening. Allemaal vromer dan de paus. Allemaal goedbedoelde deugneuzen. Allemaal meesnoepen uit de Derksen-ruif. Om daarna in de camera ‘foei’ te roepen.

Een waxinelichtje tegen de Gouden Koets, een fakkel voor Kaag en een kaars in de voorbips van je bewusteloze wipkip. Ziehier de ware problemen van het koninkrijk der Nederlanden. Vijftig jaar na dato is een volkswoede ontstaan over een verhaal met een baard dat werd verteld door een man met een snor. Ik herhaal, een verhaal van meer dan een halve eeuw geleden. En daar is al meer aandacht mee bereikt dan Srebrenica, Nine-eleven, Tsjernobyl, Breivik, MH-17, Bataclan, Fukushima, Tsunami’s en wat er in die periode nog meer aan grote ellende voorbij kwam.

We zijn verworden tot verwarde heikneuters. Een bekrompen volk met een opgeheven vingertje. We mogen kennelijk niet rusten totdat het verleden volledig gezuiverd is van leuke, slechte en soms schunnige dingen. Wie herkent dit land nog terug vraag ik u. Ik niet. Nederland vernederland. Elkaar de maat nemen. Woke-cultuur. Altijd die doorgeslagen politieke correctheid. Dit is mijn land niet meer. Nu weer dat gedoe over een kaars. Nou ja, niet zomaar een kaars. Een duizendurenkaars. Die stop je dan ook niet zo gemakkelijk in de opening van een vrouw. Zelfs niet als ze dronken is en zelfs niet met een kilo vaseline.

Johan Derksen vertelde het smakelijk. Borrelpraat. Zoals in de kroeg. Bij de tweede versie had hij de kaars in een enorme standaard rechtop tussen haar benen gezet. De vrouw werd dus gebruikt als een levende kandelaar. Saskia Noort trok wit weg bij Jinek. “Slecht verhaal”, riep ze onthutst. Ach, Saskia schrijft ook wel eens een slecht boek.

Ik ben misschien een van de laatste Nederlanders die het moedig vind wat Johan Derksen heeft gedaan. De intentie om ons een spiegel voor te houden. Dat hypocrisie op de loer ligt. De drang om meteen te oordelen en te veroordelen. Waar is onze tolerantie. Onze ruimhartigheid. Ons mededogen. Waarom worden mensen al opgehangen voor ze veroordeeld zijn? Kan Borsato ooit nog liefdesliedjes zingen met een strop om z’n nek? Hoe moet Johnny de Mol zichzelf verdedigen tegen onzichtbare fake aantijgingen?

Op deze manier zijn we terug in de tijd van de inquisitie. Zijn we keihard terug bij af. Terug op dit pietepeuterige smalle stukje grond waar we elkaar afmaken zonder oordeel. Zonder rechtspraak. “Zij die zonder zonde zijn werpe de eerste steen”, zei m’n moeder altijd. Johan Derksen wilde met zijn verhaal aantonen dat de tijdgeest is veranderd. Hij stak z’n hand in eigen boezem om duidelijk te maken dat Nederland bol staat van hypocriete mensen. Die zich misdragen en tegelijkertijd anderen aan de schandpaal nagelen.

Of zijn verhaal gelukkig gekozen is blijft de vraag. Ikzelf kon het belachelijke ervan wel inzien. Daarbij weet de vaste kijker de formule van de ‘Inside’-jongens inmiddels wel. Een ding is aannemelijk bij deze commotie: ook aan een duizendurenkaars komt een einde. Zoals bij alle andere soorten kaarsen. Niets blijft ooit branden. Alles gaat uit. Als een nachtkaars.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers