Column: Kameel

Column: Kameel

COLUMN – Na vijf schadevrije jaren had ik onlangs de autoverzekeraar nodig. Ik belde de helpdesk van Allsecur, maar die bleek in rook te zijn opgegaan – Allianz Direct was de naam. Er kwam nog net geen middelvinger door de telefoon.

Het was niet eens een ingewikkelde vraag. Nadat mijn auto het slachtoffer was geworden van benzinediefstal, had ik twee opties: de schade claimen – of dat niet doen. Een gevalletje “elk nadeel heeft zijn voordeel”. Als ik zou claimen, dan kwam daarmee een einde aan mijn schadevrije jaren. Met onherroepelijk een premiestijging tot gevolg.

Ik kon de schade ook zelf dokken. Wellicht was dat voordeliger. Ik wist het niet. Maar ik was niet de enige die het niet wist.

Na drie kwartier in de wacht te hebben gehangen bij Allianz Direct kreeg ik een meisje aan de lijn.

Mijn eerste reactie: “laat dat “Direct” maar weg”. Deze grap werd niet begrepen.

Ik legde de casus voor. Wat zou een claim concreet betekenen voor de premie?

Na een dikke vijf minuten eindigde het gesprek. Ik was iets wijzer geworden. Ik wist nu dat ze bij Allianz Direct met Excel-bestanden werken, maar dat niemand daar weet hoe Excel werkt. Wat mijn nieuwe maandpremie zou worden bij een claim, was niet te zeggen. Het hing ergens vanaf. Waar het precies vanaf hing, dat wist niemand.

Ik besloot een nieuwe poging te ondernemen. Misschien had ik gewoon pech gehad met de medewerker.

Bij de tweede poging kreeg ik weer een meisje aan de lijn. Hoewel ik hetzelfde nummer had gedraaid, hoorde mijn casus nu ineens thuis op een andere afdeling. Ik vond dat raar maar besloot dat voor mezelf te houden.

De derde poging eindigde met een vuist op tafel en woorden die ik hier niet zal herhalen. Ik was in een oorlog beland met mijn autoverzekeraar. Een trieste bedoening. Alsof ik niks beters te doen had dan een klantenservice bellen waar afpoeieren de standaard is.

Een vierde poging kwam er niet. In plaats daarvan opende ik LinkedIn, voor een zoektocht naar de eindbaas van deze verzekeringsmaffia. Ik hoefde niet lang te zoeken; er bleken nogal wat eindbazen te zijn. Ik moest denken aan het logo van de Staatsloterij. Het kleine visje Allsecur was zonder pardon opgeslokt door de Allianz-haai – en die haai werd op zijn beurt weer verscheurd door een groter exemplaar. Totdat ik uiteindelijk een afbeelding zag van een kantoorpand in Dubai met het logo van Allianz. Toen wist ik wel genoeg.

Ik pakte er een CEO uit. Een keurig exemplaar, met een hip montuurtje, een getrimd baardje en een blauw maatpak. Zo’n lullo die de hele dag loopt te raaskallen in terminologie die niemand begrijpt. Vergis je niet: dat is ook de bedoeling. Het zou heel vervelend zijn als de klanten ineens alles zouden begrijpen.

De aanhef hield ik zakelijk. Daaronder plaatste ik de hamvraag:

“Wat een mooi pand hebben jullie in Dubai. Zeg, ik vroeg mij af: kun je een kameel ook allrisk verzekeren? Alvast bedankt voor uw reactie.”

Ik wacht nog altijd op antwoord.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg