Column: Knettergek

Column: Knettergek

COLUMN – Je vraagt je zo langzamerhand af hoeveel koppen er in Frankrijk nog moeten rollen voordat er een demonstratie komt op de Dam.

In 2015 stonden er 18.000 mensen en waren we allemaal opeens “Je suis Charlie”. Maar nu zijn er blijkbaar geen helden beschikbaar. Geen Claudia de Breij en Rob Jetten en Silvana Simons en Hans Laroes en Marcel Gelauff en waar is Femke Halsema als je d’r nodig hebt. Als er een zwarte crimineel in de VS overlijdt spreken ze allemaal hun afschuw uit. Je zou dus denken dat ze onmiddellijk op de barricade staan voor de onthoofde leraar Samuel Paty en de slachtoffers van Nice. Maar nee, ze blijven liever in hun veilige lockdown. Bang om hun eigen hoofd te verliezen. Angst om hun mond open te trekken tegen een achterlijke cultuur.

De moordlustige moslims. Het klinkt als een album van Suske en Wiske maar het is de keiharde werkelijkheid. Arme Fransen. Als je de wereldsituatie bekijkt zou er zomaar een moslim guerrilla in Europa kunnen uitbreken te beginnen in hun land. De massale immigratie in West-Europa onder de vlag van de islam gaat steeds meer aanleiding geven tot een etnisch strijdtoneel. We hebben de moslims zelf binnengelaten. En we krijgen ze er nooit meer uit. Helaas kan weer eens de islam-bingo kaart worden ingevuld met getallen van slachtoffers.

Politici huilen krokodillentranen en zullen over elkaar heen buitelen bij de diverse babbel-shows om ons te vertellen dat het incidenten zijn en het niks met de islam te maken heeft. Nou ik heb nieuws voor ze. De doden hebben alles te maken met de terroristische islam ideologie, hoe diep links en de politiek hun kop ook in het zand blijven steken.

Een ander fenomeen is de angst. Niet alleen de angst voor fundamentalistische organisaties maar de angst voor de eenlingen. De solo opererende geloofswaanzinnigen met een vorm van onvoorspelbare krankzinnigheid. Niet alleen in een Franse kerk maar ook op een Amsterdamse straat. Neem Mohammed B. Hij stond Theo van Gogh op te wachten in de Linnaeusstraat. Het was 2 november 2004. Theo van Gogh fietste daar om 8.30 uur. Op weg naar zijn werk. Eerst schoot B. hem van dichtbij neer. Later toen van Gogh op de grond lag en om genade smeekte schoot B. nog vijf kogels af die Van Gogh allemaal troffen. Daarna sneed hij met een groot kapmes de keel van Van Gogh door. Morgen alstublieft een kaarsje branden voor Theo en voor de vrijheid van meningsuiting. En ondertussen gaat de islamisering van Europa onverminderd door.

Het gif wordt al vroeg op de Koranschool in de kinderen gepompt; Kwaadspreken en haatzaaien; Vrouwen en mannen zijn niet gelijkwaardig en homoseksualiteit is een zonde. Steeds meer delen van grote steden worden onleefbaar doordat migratiebendes er de macht hebben overgenomen en de politie bijna niet meer is opgewassen tegen zoveel criminaliteit en agressiviteit. Terwijl de politiek ons voorliegt dat we in een sprookjesland leven.

En als we dan ruw wakker worden geschud. Midden in een burgeroorlog. Zullen we moeten erkennen dat we het allang zagen aankomen. Er zijn tekenen genoeg geweest. Van gebeurtenissen. Van mensen. Van Pim Fortuyn die niet bij leven Minister-President is geworden. Maar die wel over z’n graf heen regeert. En das maar goed ook. Wilders kan best wat hulp gebruiken.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers