Column: Knip

Column: Knip

COLUMN – De beroemdste kapper is zonder twijfel Figaro uit de barbier van Sevilla. En hoewel het hier om een komische opera gaat, zitten de kappers van nu in een tragisch diep dal.

Eerst was daar de uitspraak van het College van de Rechten van de Mens dat kappers vieze vuile discrimineerders zijn omdat ze meer geld aan vrouwen vragen dan aan mannen. Je verzint het niet. De klacht was ingediend door feministe Winnie Hänschen die vindt dat een knipbeurt een genderneutraal prijskaartje moet hebben. Als zoon van een dameskapster zeg ik: ‘Hé Winnie, haal snel een goedkope tondeuse bij de Kijkshop en scheer jezelf een coupe à la Ellie Lust.’ Misschien mag je mee op patrouille. Lekker ver weg.

Vrouwen hebben gewoon veel meer eisen dan mannen. Een vrouw zit gemiddeld 3x langer in de kappersstoel. De extra kosten ontstaan door het oeverloos gewauwel over gespleten haarpunten aan de achterkant, dof haar, pluizig haar, futloos haar, droog haar beschadigd haar, fijn haar, gekleurd haar, vermoeid haar, asymmetrisch onooglijk haar, verkeerde shampoos en over de laatste nieuwe haartrend die de kapper aanwijst in een magazine. “Deze past helemaal bij u”, zegt hij wulps. “We steken het haar op en laten één lok op uw voorhoofd vallen. Deze nieuwe haardracht heet de Lokdown.”

Daarnaast is de kapper een psycholoog. Menig vrouwelijke klant stort urenlang relatiebagger over hem uit. Ze vertelt hem haar diepste geheimen. Dat haar man alleen maar werkt en meteen in slaap valt terwijl zij er zo sexy bij ligt in haar zwarte negligé. Net nieuw gekocht voor deze gelegenheid. En dat ze nu een geheime minnaar heeft met een piercing door z’n eikel en een tattoo op z’n rug van Corry Konings. En dat ze niet van piercings houdt en al helemaal niet van Corry Konings maar dat hij nooit slaapt en haar de hele nacht neemt als een beest.

Het is nog maar de vraag of u uw eigen kapper straks herkent tussen de mondkapjes, handschoenen, veiligheidsbrillen, spatmaskers, beschermende kleding en kuchschermen. Het is zoals met veel vertrouwde dingen. Je mist het pas als het er niet meer is. Dus missen we onze kapper. De artistieke vriend. De enige die aan ons haar mag zitten. Die we in vertrouwen nemen. Een deel van ons leven is. Die ons er jonger laat uitzien en menigeen zelfvertrouwen geeft zodat je beter in het leven staat.

Vroeger liet ik me knippen door m’n vriend Edmond Perez. Ooit eigenaar van Boendie in de Amsterdamse PC Hooftstraat. Edmond schonk koffie in en vertelde iedere keer dezelfde mop. En iedere keer lagen we in een deuk. Dan rolde hij met z’n krukje tot dicht bij m’n oor: Een agent houdt een auto staande met twee Belgen. Raampje gaat open. “Ja..?”, zegt de Belg. “Wij zoeken twee verkrachters”, zegt de agent. “Momentje”, zegt de Belg en doet het raampje dicht. De Belgen praten even. Het raampje gaat weer open. “Oké we doen het”, zegt de Belg.

Edmond heeft z’n schaar meegenomen naar de hemel. Eens een kapper altijd een kapper. Volgens mij speelt hij daar nu voor Figaro, de barbier van Sevilla.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Ronny Lammers. Ronny schrijft elke zondag een spraakmakende column waarbij hij geen blad voor de mond neemt. Ronny is eigenaar/coach van ITP Institute Tennis Promotion en traint met zijn team alle niveau’s in het noorden van Nederland.

Foto: Ronny Lammers