Column: Mening

Column: Mening

COLUMN – De handhaving van de coronaregels kun je met een gerust hart overlaten aan de Nederlandse bevolking.

“Al gaan ze op de weg zitten schijten”, begon mijn rij-instructeur steevast zodra hij merkte dat ik was afgeleid, soms gevolgd door de instinker: “hoeveel mensen stonden er net bij de bushalte?” – terwijl er helemaal niemand bij de bushalte stond. Even een mentale oppepper. Een korte waarschuwing. Een verkapte manier om duidelijk te maken dat autorijden een serieuze zaak is. Want met een auto kun je een hoop schade aanrichten.

Ik ga er niet over liegen: het egoïstische aspect van de rijlessen beviel mij uitstekend. Met jezelf bezig zijn wordt vaak onwenselijk geacht. Het wordt gezien als asociaal. Men verward zelfzucht met arrogantie, met gebrek aan empathie. Terwijl het daar in de basis helemaal niets mee te maken heeft.

Natuurlijk, je hebt mensen die doorslaan in individualisme. Je heb mensen die roepen dat iedereen de tyfus kan krijgen. Je hebt mensen die ongegeneerd een supermarkt plunderen, zonder zich ook maar een moment af te vragen of er misschien nog anderen zijn die iets te eten willen hebben.

Daar heb ik het nu niet over.

Wat momenteel opvalt, is de mate van sociale controle met betrekking tot naleving van de coronaregels. Er hoeft maar een keer een BN’er te niezen in een talkshow, en er barst een hele discussie los. Over hoe het toch kan dat iemand die moet niezen aan tafel zit in een talkshow. Zelfs als niet duidelijk is of er ϋberhaupt reden is tot zorg. Compleet ongefundeerd slaan mensen elkaar digitaal de hersens in – en weer anderen steken een bescheiden duimpje op, om te laten weten dat ze het er mee eens zijn. Degene met de meeste duimpjes heeft gewonnen.

Bij voorbaat een verloren strijd. Er is altijd wel iemand die het beter weet.

Wat dat betreft ben ik blij met mijn ietwat egocentrische levenshouding. Niet dat ik me nergens druk om maak, maar toch zeker niet over de vraag of een BN’er misschien verkouden is terwijl hij aan tafel zit in een talkshow. En of dat dan consequenties heeft voor de andere gasten. Of Eva Jinek binnenkort haar schuur noodgedwongen moet omtoveren in een thuisstudio.

Het interesseert me gewoon niet zoveel. Zou het me moeten interesseren? Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat het heel gezond is dat mij dit niet interesseert.

Ik denk ook dat het heel goed zou zijn als men eens wat minder zou oordelen. In ieder geval hardop. Als er weer eens ergens een foto uitlekt van mensen die elkaar een hand geven hoef je er niet op te reageren. Je hoeft niet meteen de aanval te kiezen. Je hoeft je mening niet aan de grote klok te hangen – want zo belangrijk is ie namelijk niet.

Hoe je het ook went of keert: de regels in dit land, en waar ook ter wereld, daar hebben we het mee te doen. Ik zou het liefst honderdvijftig rijden op de snelweg. Dat schiet zo lekker op. Maar ja, die boetes hè? Misschien zouden mensen ook bekeurd moeten worden voor het doen van ongefundeerde uitspraken. Er worden nogal wat onwaarheden de wereld in geslingerd en niet iedereen is slim genoeg om feiten en fabels van elkaar te kunnen scheiden. Met alle gevolgen van dien.

Prima als je geen zin hebt om je aan afspraken te houden. Maar reageer het niet af op de mensen die wél mee willen doen. Denk eerst eens na voordat je er iets uitflapt. Niet iedereen zit te wachten op de mening van een ander.

Over de auteur

Deze column is geschreven door Derek Hogeweg. Derek is programmamaker bij OOG Radio en fanatiek wielrenner. Zijn columns gaan over uiteenlopende onderwerpen. In alle gevallen betreft het de mening van een lange man.

Foto: Derek Hogeweg